Categorie archief: activiteiten

Walcherse Wandeling

De camping is gesloten. Tijd om bij te komen van een gezellig, maar druk seizoen. Op een mooie zondagmorgen zoeken we de rust van het natuurgebied Oranjezon op.

Het is een aanrader voor al mijn gasten; natuurgebied Oranjezon. Maar helaas maken we er zelf weinig tot geen gebruik van. En waarom niet? Tja, dat vraag ik me ook af als we er doorheen lopen.

Uitgestippelde routes brengen je automatisch langs de mooiste plekken van het natuurgebied. Met de kinderen kiezen we voor de oranje route. Een route van 3 kilometer met een uitkijktoren ter onderbreking.

We wandelen langs het water, onder een bruggetje door, door de bossen en komen bij de uitkijktoren aan. “Betreden op eigen risico met niet meer dan 10 personen”, is het advies. Dat is spannend! Na 6 trappen worden we boven getrakteerd op een werkelijk prachtig uitzicht. Alle kanten vanWalcheren worden belicht. We kijken op de stormvloedkering, de toren van Veere, de vuurtoren van Westkapelle, de boten die de Noordzee op gaan en de waterlijn van Vrouwenpolder. De klim was meer dan de moeite waard.

De route trekt verder door de bossen richting de duinen. Hele andere duinen als in Zoutelande, daar klimmen we de trap op en dalen meteen weer af. Hier zijn de duinen uitgestrekt en voorzien van uiteenlopende beplanting en begroeiing. We volgen het pad tot we weer aan het water komen, waar we gestart zijn.

Ter afsluiting hebben we wel wat verdiend, vinden we zelf. We strijken neer op het terras van uitspanning Oranjezon tegenover de parkeerplaats. In de zon is het er nog heerlijk vertoeven op deze zonnige dag in November. Een aankondiging bij de deur meldt “Deze winter loopt ons restaurant weer in de soep”. Daar worden we nieuwsgierig van. Een kaart met 10 soepen wordt bedoeld met de aankondiging. Alle soepen worden voorzien van een heerlijk broodje. We genieten van een knoflooksoep, een ‘bord vol mee snert’ en een uiensoep met ieder een bijpassend broodje. We kunnen er weer tegenaan.

Op deze manier zijn we toch alweer bezig met 2013, want we kunnen u nu niet alleen een heerlijke wandeling adviseren, maar zeker ook een bezoekje aan uitspanning Oranjezon om heerlijk bij te komen!

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder bezienswaardigheden, kamperen bij de boerin, wandelen

Einde van het seizoen in zicht

Met de start van de herfstvakantie komt het einde van het seizoen in zicht

De laatste weekenden is het geweldig mooi weer. Vooral het weekend van Marathon Zeeland (5-7 oktober) heeft het erg getroffen. Duizenden sportievelingen brachten een bezoek aan Zeeland om deel te nemen aan een van de disciplines tijdens het marathon weekend. Er werd gewandeld, gefiietst en gerend. Het andere deel van de bezoekers fungeerde als begeleider, supporter of genoot gewoon van de entourage in en om Zoutelande. Een prachtig evenement in ons kleine dorp!

mini-marathon

Vandaag is de herfstvakantie van start gegaan. Het slotstuk van het seizoen. Nooit overvol, maar gelukkig wel gezellig druk. En ook deze gasten gun ik, zoals al hun voorgangers, een prachtige week met in ieder geval elke dag een droge periode om er af en toe op uit te kunnen trekken. Juist in de herfst is een stevige wandeling langs het strand en over de duinen een beleving, die je niet wilt missen.

Ook in de herfstvakantie is er nog vanalles te doen. Zoutelande houdt een “Vikingendag” met vuurwerk ter afsluiting. Er is een lampionoptocht. En het WK Kustvissen vindt plaats in de gemeente Veere.

Ik wens alle vakantievierders op minicamping De Visser, in Zeeland of op andere plekken van deze aardbol een hele fijne vakantie toe!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder actief, kamperen bij de boer, kamperen bij de boerin, natuur, wandelen

Weekend Zeeland met de camper

Na al mijn berichten en verslagen heb ik al een tijdje de wens om mijn gasten aan het woord te laten. Maar hoe kom je zover?

Het lijkt mij erg leuk om te lezen hoe mijn gast de camping en de omgeving ervaart. Maar daarin is spontaniteit een belangrijke factor. Als ik iemand vraag om een stukje te schrijven, loop ik het risico dat mijn camping, de omgeving of ik er beter omschreven wordt dan de camping, de omgeving is of ik werkelijk ben. Maar vandaag heb ik zo’n stukje gevonden! Ja echt.. gevonden! Zonder een verzoek vooraf of een resultaat van een gesprek. Gewoon spontaan geschreven:

Weekend Zeeland met de camper.

Met dank aan @onsmaatje. U bent mijn eerste gastblogger, zonder te vragen of een verzoek vooraf.

Hartelijk dank!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder gasten aan het woord, kamperen, kamperen bij de boerin, minicamping, strand, vakantie, voorzieningen, wandelen

Op krabbenvangst met Kampeerboerin

Een strandsafari is ondertussen een vast onderdeel geworden van een van de activiteiten in het zomerseizoen. Een eenvoudig concept met prachtig resultaat. Zeker als je op vakantie bent in Zeeland moet je een keer mee geweest zijn op een van de strandsafari’s van minicamping De Visser.

Wel 25 kinderen en minstens een van hun ouders gaf gehoor aan de oproep om deel te nemen aan de strandsafari op een van de dichtstbijzijnde stranden van. De safari wordt vaak in de ochtenduren gelopen, maar dit keer was het om 19.00 uur laag water, dus trok de stoet met fietsers na het avondmaal richting de kust. Die korte reis is al een feest op zich, zoveel kinderen, zoveel fietsjes, fluoriserende hesjes en dat allemaal op een tijd dat je normaal als kind al bijna op bed ligt.

De strandjuffen Annie en Rien staan er klaar voor en brengen direct het tempo erin. We moeten namelijk helemaal lopen naar ” ’t Groot Oot”, wat vier stranden verderop ligt. De kleine beentjes kunnen de snelheid gemakkelijk bijbenen, maar stoppen af en toe toch om iets op te rapen. De opdracht is namelijk: “alles wat waardevol is, neem je mee”. En in de ogen van de kleine kampeerders is een opengesprongen mosselschelp zeker de moeite waard. Ook voor een takje blaaswier wordt gestopt en bij het zien van een aangespoelde kwal klinkt er een gil……. tja, echt safari.

Op het laatste strand voor het grote paalhoofd bij Westkapelle kunnen de jongens zich niet meer inhouden en rollen de broekspijpen op om met schepnet de garnalen te verzamelen. Maar we moeten nog een klein stukje verder waar onder de palenrij vele basaltblokken vergeven zijn van wier en algen. Een prima schuilplaats voor grote en kleine krabben. De stoere mannen uit de groep komen direct met een grote krab aan, die gaat in de emmer. Maar of het een jongen of een meisje is, kunnen ze niet vertellen. Dat wordt haarfijn uitgelegd en is al eerder hier gemeld in een van de vorige verslagen.

Uiteindelijk is er een rij emmers ontstaan met allemaal verschillende inhoud. Ze hebben een grote emmer krabben, de volgende is voor de garnalen, ook zijn er zeesterren gevangen en heeft het wier een eigen plek gekregen. Als we verzamelen op de basaltblokken van de dijk, gaan de emmers allemaal mee, want daar zitten de strandschatten in. De strandjuffen vertellen graag over de gevonden dieren. Mevrouw Rien toont haar schelpenverzameling en de kleine safariganger luisteren geinteresseerd.

Aan het einde van de strandsafari gaan natuurlijk alle levende wezens weer terug naar de plaats waar ze zich thuis voelen: in de zee. De krabben komen daar niet zomaar, die moeten nog een heuse wedstrijd volbrengen. Er wordt een start- en finishlijn in het zand getrokken en de krabben verlaten de emmer bij de start om vervolgens een wedstrijd te doen wie het eerst in de zee is. Onder luid geschreeuw “rennen, rennen, rennen” hebben ook de krabben hun huis gevonden. Het is tijd om te gaan.

Terwijl enkele mama’s genieten van de ondergaande zon en de daarbij horende gekleurde lucht loopt de stoet terug naar de fietsen, waar een verrassing volgt. Iedereen ontvangt van strandjuf Rien een echt fossiel. Een schelp ‘van meer dan 10.000 jaar oud’…….. ze legt uit dat dit te controleren is door de schelp tegen het licht te houden. Als het licht er niet doorheen komt is de schelp een echte fossiel geworden. De kinderen nemen die laatste tip nog goed in zich op en keren huiswaarts met het fossiel. Eenmaal op de camping heeft kampeerboerin Joyce een uitsmijter voor de deelnemers en wel een ‘Kampeerboerin’s Krabbenvanger”, waarmee de kinderen in een van de volgende vakantiedagen nogmaals terug kunnen gaan naar een paalhoofd om te proberen de losgelaten krabben weer aan de haak te slaan.

1 reactie

Opgeslagen onder actief, activiteiten, educatie, kamperen bij de boerin, kleine gasten, leermoment, natuur, strand, zoutelande

Pedagogisch verantwoord paardrijden

De pony’s komen….. elke week is dat een feest op minicamping De Visser. Het bankje wordt klaar gezet, meestal ligt er een fototoestel bij. De weg wordt vrij gemaakt en kinderen die er in de voorgaande week al waren, weten waar ze moeten zijn om mee te kunnen doen. De eerste nemen plaats op het bankje en nog voordat de pony’s gearriveerd zijn, heeft zich al een rij gevormd ……

…… want als je een keer op de rug van een van de pony’s plaats wilt nemen, gaat er een wachttijd aan vooraf. En in die rij wachtenden gebeurt vanalles.

Het begint met gezellig gekeuvel. Iedereen ontvangt een kaartje van kampeerboerin Joyce, waarmee ze het eerste rondje gratis kunnen proberen. Bij het uitdelen oefent ze de namen van de berijders, maar meestal weet ze ze nog niet allemaal en krijgt ze hulp en tips van de nog geduldig wachtende kinderen.

Daarna volgt de spanning voor degene die bijna aan de beurt zijn. Iemand moet toch nog even uit de rij om een zenuwachtig plasje te doen. Bij terugkomst blijkt zijn plekje opgevuld (aangesloten) te zijn…. Tja, hoe moet dat dan als niemand je plekje vrij gehouden heeft?? Maar de kinderen kunnen zich heel goed herinneren dat er nog iemand tussen hoort en de toiletbezoeker kan rustig terug op “zijn” plaats.

Als de lange wachttijd ervoor gezorgd heeft dat je bijna aan de beurt bent, neemt de spanning toe en wordt er hier en daar een mama gevraagd om in de buurt te blijven….. Of de spanning wordt te groot en gaat over in angst. Het is mooi om te zien dat de ene mama er in slaagt om die angst te laten verdwijnen en de andere mama dat echt niet voor elkaar krijgt. In het laatste geval doet kampeerboerin Joyce nog een poging om hulp aan te bieden, wat weleens helpt, want iedereen weet: vreemde ogen…… Maar een enkele keer is de wachtende niet meer om te praten en verlaat, enigszins bedroefd en teleurgesteld, of soms met opluchting de rij. Ook prima, want het is en blijft vakantie. Ponyrijden moet leuk zijn en is natuurlijk niet verplicht.

Als de eerste ronde een succes is geweest komen de zakgeld-centjes tevoorschijn en tovert de wachtrij om tot een rij met gevorderde beoefenaars van de sport. Er komen stoere verhalen. De paarden worden van top tot teen onder de loep genomen. Men wil weten of ze ook een naam hebben. En tijdens die analyse blijkt dat er kleuverschil in zit. Een enkeling constateert ook een hoogteverschil. Op die manier ontstaan nieuwe wensen. “Ik wil op de bruine”, “ik wil op die met het geruite dekje”, “ik ben net al op Valentino geweest en ga nu op de andere”.  Hoe los je dat toch op? Ook daarin zijn de kinderen zeer creatief. De grote wachtende beinvloedt de kleine buurman op een dusdanige manier dat de wens van de kleine buurman in het voordeel van hem uitpakt. Mocht het niet lukken dan is er altijd wel iemand bereid om een plaatsje naar voren te schuiven in de rij, zodat de wens alsnog ingevuld kan worden.

 Zo zie je maar….. mede door het ponyrijden leren de kinderen om met elkaar creatieve oplossingen te zoeken voor hun problemen. Ze kunnen al heel veel zelf! Dat is mooi om te zien.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder activiteiten, kamperen bij de boerin, kleine gasten, leermoment, zoutelande

recept Zeeuwse bolus

Ingredienten:

  • 250 g Zeeuwse tarwemeel
  • 5 g zout
  • ½ zakje gist
  • 20 g suiker
  • 50 g boter
  • 175 ml water en melk
  • 150 g bruine basterdsuiker
  • mespuntje zout
  • 1 Tl kaneel
  • stroop

Bereiding:

1) de meel en 5 gram zout in een kom en door elkaar roeren

2) gist en suiker toevoegen enort omscheppen. In het midden van het meel een kuilte drukken, de bodem dient bedekt te blijven

3) Boter met mengsel van water en melk tot 37 graden verwarmen. Het mengsel in het kuiltje gieten. Met een houten lepel de massa tot een deegbal roeren.

4) Breng een beetje meel aan op het werkblad en kneed daarop het deeg ongeveer 5 minuten.

5) het deeg terug in de kom en met een doek bedekken en op een warme plaats neerzetten.

6) het deeg moet 60 minuten rijzen

7) In een nieuwe kom de bruine basterdsuiker vermengen met kaneel en zout. De stroop op het werkblad in de vorm van een lange slang uitgieten. Een bakblik bedekken met bakpapier. Het bakpapier invetten met boter.

8) Het gerezen deeg nogmaals goed kneden. Verdeel het deeg in 5 even grote stukken. Rol de stukken tot even grote bolletjes. Daarna het bolletje uitrollen tot een sliertje deeg. De deegrol eerst door de stroop rollen en daarna door de basterdsuiker halen.

9) Het slangetje tot een bolus vormen . De bolus op het bakblik leggen en 15 minuten in de lauwwarme over laten staan.

10) Bolussen uit de oven halen en bedekken met een doek, zodat ze warm blijven.

11) De oven verwarmen tot 230 graden.

12) Bolussen 8 minuten bakken.

13) Bolussen uit de oven halen. Leg de bolussen omgekeerd op een rosster om af te koelen.

 

Eet smakelijk

 

1 reactie

Opgeslagen onder activiteiten, kamperen bij de boerin, workshop, zoutelande

Zelf Zeeuwse bolussen bakken

Regelmatig neem ik gasten mee naar een bedrijf, waarvan ik denk dat het de moeite waard is. Vandaag gaan zowel grote als kleine gasten mee naar kookboerderij Krommenhoeke, waar we bolussen gaan bakken.

Bij kookboerderij Krommenhoeke is het zeker de moeite waard om een kijkje in de keuken te nemen. Het is nog leuker als je zelf iets in die keuken mag maken. En dat doen we vandaag. Zowel grote als kleine gasten fietsen samen naar de kookboerderij om de echte Zeeuwse bolus zelf te maken. Met 16 ‘bakkers’ en 5 personen aan hulp stappen we vol verwachting de keuken van mevrouw Marieke binnen. Na een, zowel letterlijk als figuurlijk, warm welkom op deze zonnige dag worden meteen koksmutsen en kookschorten uitgereikt. Marieke laat er geen gras over groeien: we moeten aan de slag!

In tweetallen mengen de bakkers de ingredienten voor het deeg. Het deeg wordt gekneed en geslagen en uiteindelijk in even grote bolletjes verdeeld. De bolletjes worden rolletjes en de rolletjes worden door de stroop en de bruine suiker gehaald. Die plakkerige bruine rolletjes moeten straks de bolus gaan vormen, tenzij ze op de juiste manier door de bakker opgerold worden. Dat lukt prima! De bolussen gaan in de oven, maar het werk voor de bakkers zit er nog niet op.

Tussendoor veranderen de bakkers in echte koks en bereiden een courgette-soep voor de hele groep. Bij het horen van de soort soep, kropen enkele neusjes de lucht in ….. courgette-soep …. bah. Maar als je de soep zelf maakt en weet wat erin zit, smaakt het veel beter. Tijdens de lunch, met de afspraak:  “je mag zelf pakken, maar wat er in de soepkom zit, eet je op”, blijkt de courgette-soep in de smaak te vallen. Er worden zelfs kommetjes voor een tweede keer gevuld. Leuk!

Dan klinkt de wekker op de oven en mogen de bruingebakken bolussen naar buiten. Gloeiendheet worden ze op een rooster gelegd om af te koelen en na een half uurtje is het dan zover: proeven…. je eigengemaakte Zeeuwse bolus. Die smaakt natuurlijk verrukkelijk!

Met ieder nog 2 extra bolussen op zak, fietsen we huiswaarts. Bij thuiskomst hebben we iets te vertellen en te laten proeven.

 

Bekijk het video-verslag of de foto’s van de workshop

Ook bolussen maken? Klik hier voor het recept

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder activiteiten, educatie, kamperen bij de boerin, kleine gasten, leermoment, minicamping, workshop