Categorie archief: educatie

Op krabbenvangst met Kampeerboerin

Een strandsafari is ondertussen een vast onderdeel geworden van een van de activiteiten in het zomerseizoen. Een eenvoudig concept met prachtig resultaat. Zeker als je op vakantie bent in Zeeland moet je een keer mee geweest zijn op een van de strandsafari’s van minicamping De Visser.

Wel 25 kinderen en minstens een van hun ouders gaf gehoor aan de oproep om deel te nemen aan de strandsafari op een van de dichtstbijzijnde stranden van. De safari wordt vaak in de ochtenduren gelopen, maar dit keer was het om 19.00 uur laag water, dus trok de stoet met fietsers na het avondmaal richting de kust. Die korte reis is al een feest op zich, zoveel kinderen, zoveel fietsjes, fluoriserende hesjes en dat allemaal op een tijd dat je normaal als kind al bijna op bed ligt.

De strandjuffen Annie en Rien staan er klaar voor en brengen direct het tempo erin. We moeten namelijk helemaal lopen naar ” ’t Groot Oot”, wat vier stranden verderop ligt. De kleine beentjes kunnen de snelheid gemakkelijk bijbenen, maar stoppen af en toe toch om iets op te rapen. De opdracht is namelijk: “alles wat waardevol is, neem je mee”. En in de ogen van de kleine kampeerders is een opengesprongen mosselschelp zeker de moeite waard. Ook voor een takje blaaswier wordt gestopt en bij het zien van een aangespoelde kwal klinkt er een gil……. tja, echt safari.

Op het laatste strand voor het grote paalhoofd bij Westkapelle kunnen de jongens zich niet meer inhouden en rollen de broekspijpen op om met schepnet de garnalen te verzamelen. Maar we moeten nog een klein stukje verder waar onder de palenrij vele basaltblokken vergeven zijn van wier en algen. Een prima schuilplaats voor grote en kleine krabben. De stoere mannen uit de groep komen direct met een grote krab aan, die gaat in de emmer. Maar of het een jongen of een meisje is, kunnen ze niet vertellen. Dat wordt haarfijn uitgelegd en is al eerder hier gemeld in een van de vorige verslagen.

Uiteindelijk is er een rij emmers ontstaan met allemaal verschillende inhoud. Ze hebben een grote emmer krabben, de volgende is voor de garnalen, ook zijn er zeesterren gevangen en heeft het wier een eigen plek gekregen. Als we verzamelen op de basaltblokken van de dijk, gaan de emmers allemaal mee, want daar zitten de strandschatten in. De strandjuffen vertellen graag over de gevonden dieren. Mevrouw Rien toont haar schelpenverzameling en de kleine safariganger luisteren geinteresseerd.

Aan het einde van de strandsafari gaan natuurlijk alle levende wezens weer terug naar de plaats waar ze zich thuis voelen: in de zee. De krabben komen daar niet zomaar, die moeten nog een heuse wedstrijd volbrengen. Er wordt een start- en finishlijn in het zand getrokken en de krabben verlaten de emmer bij de start om vervolgens een wedstrijd te doen wie het eerst in de zee is. Onder luid geschreeuw “rennen, rennen, rennen” hebben ook de krabben hun huis gevonden. Het is tijd om te gaan.

Terwijl enkele mama’s genieten van de ondergaande zon en de daarbij horende gekleurde lucht loopt de stoet terug naar de fietsen, waar een verrassing volgt. Iedereen ontvangt van strandjuf Rien een echt fossiel. Een schelp ‘van meer dan 10.000 jaar oud’…….. ze legt uit dat dit te controleren is door de schelp tegen het licht te houden. Als het licht er niet doorheen komt is de schelp een echte fossiel geworden. De kinderen nemen die laatste tip nog goed in zich op en keren huiswaarts met het fossiel. Eenmaal op de camping heeft kampeerboerin Joyce een uitsmijter voor de deelnemers en wel een ‘Kampeerboerin’s Krabbenvanger”, waarmee de kinderen in een van de volgende vakantiedagen nogmaals terug kunnen gaan naar een paalhoofd om te proberen de losgelaten krabben weer aan de haak te slaan.

1 reactie

Opgeslagen onder actief, activiteiten, educatie, kamperen bij de boerin, kleine gasten, leermoment, natuur, strand, zoutelande

6e sessie wildbreien

Het wildbreien in Boudewijnskerke neemt grote vormen aan. Tijdens de 6e sessie wildbreien op de eerste donderdag in augustus, schuiven meer dan 40 personen aan om aan de slag te gaan met wol en andere garen.

Al vroeg wordt de recreatieruimte omgetoverd tot echte breizaal. Terwijl kampeerboerin Joyce breinaalden en wol een plekje geeft, gluren de kleine mannen op minicamping De Visser af en toe voorzichtig door de ramen. De conclusie ‘breien is niets voor jongens’ is al eerder getrokken. Maar diezelfde kleine mannen zijn de eerste die een kwartier voor aanvang in de weer zijn met bolletjes wol en bierviltjes. Ik heb ze aan het werk gezet, ze maken pompoentjes. Door het opplakken van oogjes krijgen de wolwezentjes een gezicht.

Gelukkig zijn er een aantal creatieve dames die mijn taak overnemen, zodat ik me met enkele Duitse toeristen kan bezig houden. Zij hebben de activiteit gevonden door de vermeldingen in de Vakantiegids Zoutelande en de Badkoerier. Ook die meisjes schuiven aan bij de pompoenen.

De media heeft vandaag prima zijn werk gedaan, want als de aanvangstijd eenmaal verstreken is, is de breizaal helemaal vol gelopen. Jongens, meisjes, mama’s en zelfs papa’s zijn in de weer met wol en naalden. Leuk dat papa dat in de vakantie gewoon doet, want als papa het kan, blijft zoonlief ook bezig.

De vraag “mogen we het eindresultaat ook meenemen..?” komt van een toerist die haar vakantie doorbrengt bij een collega. Zij denkt daar ook wel een plekje te vinden waar het eindresultaat geshowd kan worden. Natuurlijk mag dat en de moeders met dochters schuiven aan. Zij gaan direct aan het werk met het echte breien en zo wordt de breitechniek doorgegeven aan de volgende generatie. Maar waar ik van mijn oma leerde ‘insteken – draadje omslaan – doorhalen – af laten gaan’ heeft een van de meisjes een heel ander ezelsbruggetje geleerd om de breitechniek te onthouden. Zij zingt op de wijs van het liedje “Joepie, Joepie is gekomen..” de tekst ‘door het poortje hier naar binnen – snel een dasje om gedaan – door het poortje weer naar buiten – en uit wandelen gegaan’. Een hele leuke manier om de kinderen het breien aan te leren.

Later wisselen de kinderen ook diverse technieken uit voor vingerhaken en zelfs vingerbreien. En daar leren de ouderen dan weer van. Kortom: het was een zeer drukke, gezellige en zinvolle ochtend, waarbij het breien in Boudewijnskerke een leuke vakantie-herinnering heeft gevormd.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder actief, creatief, educatie, kamperen bij de boer, kamperen bij de boerin, kleine gasten, workshop, zoutelande

Zelf Zeeuwse bolussen bakken

Regelmatig neem ik gasten mee naar een bedrijf, waarvan ik denk dat het de moeite waard is. Vandaag gaan zowel grote als kleine gasten mee naar kookboerderij Krommenhoeke, waar we bolussen gaan bakken.

Bij kookboerderij Krommenhoeke is het zeker de moeite waard om een kijkje in de keuken te nemen. Het is nog leuker als je zelf iets in die keuken mag maken. En dat doen we vandaag. Zowel grote als kleine gasten fietsen samen naar de kookboerderij om de echte Zeeuwse bolus zelf te maken. Met 16 ‘bakkers’ en 5 personen aan hulp stappen we vol verwachting de keuken van mevrouw Marieke binnen. Na een, zowel letterlijk als figuurlijk, warm welkom op deze zonnige dag worden meteen koksmutsen en kookschorten uitgereikt. Marieke laat er geen gras over groeien: we moeten aan de slag!

In tweetallen mengen de bakkers de ingredienten voor het deeg. Het deeg wordt gekneed en geslagen en uiteindelijk in even grote bolletjes verdeeld. De bolletjes worden rolletjes en de rolletjes worden door de stroop en de bruine suiker gehaald. Die plakkerige bruine rolletjes moeten straks de bolus gaan vormen, tenzij ze op de juiste manier door de bakker opgerold worden. Dat lukt prima! De bolussen gaan in de oven, maar het werk voor de bakkers zit er nog niet op.

Tussendoor veranderen de bakkers in echte koks en bereiden een courgette-soep voor de hele groep. Bij het horen van de soort soep, kropen enkele neusjes de lucht in ….. courgette-soep …. bah. Maar als je de soep zelf maakt en weet wat erin zit, smaakt het veel beter. Tijdens de lunch, met de afspraak:  “je mag zelf pakken, maar wat er in de soepkom zit, eet je op”, blijkt de courgette-soep in de smaak te vallen. Er worden zelfs kommetjes voor een tweede keer gevuld. Leuk!

Dan klinkt de wekker op de oven en mogen de bruingebakken bolussen naar buiten. Gloeiendheet worden ze op een rooster gelegd om af te koelen en na een half uurtje is het dan zover: proeven…. je eigengemaakte Zeeuwse bolus. Die smaakt natuurlijk verrukkelijk!

Met ieder nog 2 extra bolussen op zak, fietsen we huiswaarts. Bij thuiskomst hebben we iets te vertellen en te laten proeven.

 

Bekijk het video-verslag of de foto’s van de workshop

Ook bolussen maken? Klik hier voor het recept

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder activiteiten, educatie, kamperen bij de boerin, kleine gasten, leermoment, minicamping, workshop