Categorie archief: kleine gasten

Op krabbenvangst met Kampeerboerin

Een strandsafari is ondertussen een vast onderdeel geworden van een van de activiteiten in het zomerseizoen. Een eenvoudig concept met prachtig resultaat. Zeker als je op vakantie bent in Zeeland moet je een keer mee geweest zijn op een van de strandsafari’s van minicamping De Visser.

Wel 25 kinderen en minstens een van hun ouders gaf gehoor aan de oproep om deel te nemen aan de strandsafari op een van de dichtstbijzijnde stranden van. De safari wordt vaak in de ochtenduren gelopen, maar dit keer was het om 19.00 uur laag water, dus trok de stoet met fietsers na het avondmaal richting de kust. Die korte reis is al een feest op zich, zoveel kinderen, zoveel fietsjes, fluoriserende hesjes en dat allemaal op een tijd dat je normaal als kind al bijna op bed ligt.

De strandjuffen Annie en Rien staan er klaar voor en brengen direct het tempo erin. We moeten namelijk helemaal lopen naar ” ’t Groot Oot”, wat vier stranden verderop ligt. De kleine beentjes kunnen de snelheid gemakkelijk bijbenen, maar stoppen af en toe toch om iets op te rapen. De opdracht is namelijk: “alles wat waardevol is, neem je mee”. En in de ogen van de kleine kampeerders is een opengesprongen mosselschelp zeker de moeite waard. Ook voor een takje blaaswier wordt gestopt en bij het zien van een aangespoelde kwal klinkt er een gil……. tja, echt safari.

Op het laatste strand voor het grote paalhoofd bij Westkapelle kunnen de jongens zich niet meer inhouden en rollen de broekspijpen op om met schepnet de garnalen te verzamelen. Maar we moeten nog een klein stukje verder waar onder de palenrij vele basaltblokken vergeven zijn van wier en algen. Een prima schuilplaats voor grote en kleine krabben. De stoere mannen uit de groep komen direct met een grote krab aan, die gaat in de emmer. Maar of het een jongen of een meisje is, kunnen ze niet vertellen. Dat wordt haarfijn uitgelegd en is al eerder hier gemeld in een van de vorige verslagen.

Uiteindelijk is er een rij emmers ontstaan met allemaal verschillende inhoud. Ze hebben een grote emmer krabben, de volgende is voor de garnalen, ook zijn er zeesterren gevangen en heeft het wier een eigen plek gekregen. Als we verzamelen op de basaltblokken van de dijk, gaan de emmers allemaal mee, want daar zitten de strandschatten in. De strandjuffen vertellen graag over de gevonden dieren. Mevrouw Rien toont haar schelpenverzameling en de kleine safariganger luisteren geinteresseerd.

Aan het einde van de strandsafari gaan natuurlijk alle levende wezens weer terug naar de plaats waar ze zich thuis voelen: in de zee. De krabben komen daar niet zomaar, die moeten nog een heuse wedstrijd volbrengen. Er wordt een start- en finishlijn in het zand getrokken en de krabben verlaten de emmer bij de start om vervolgens een wedstrijd te doen wie het eerst in de zee is. Onder luid geschreeuw “rennen, rennen, rennen” hebben ook de krabben hun huis gevonden. Het is tijd om te gaan.

Terwijl enkele mama’s genieten van de ondergaande zon en de daarbij horende gekleurde lucht loopt de stoet terug naar de fietsen, waar een verrassing volgt. Iedereen ontvangt van strandjuf Rien een echt fossiel. Een schelp ‘van meer dan 10.000 jaar oud’…….. ze legt uit dat dit te controleren is door de schelp tegen het licht te houden. Als het licht er niet doorheen komt is de schelp een echte fossiel geworden. De kinderen nemen die laatste tip nog goed in zich op en keren huiswaarts met het fossiel. Eenmaal op de camping heeft kampeerboerin Joyce een uitsmijter voor de deelnemers en wel een ‘Kampeerboerin’s Krabbenvanger”, waarmee de kinderen in een van de volgende vakantiedagen nogmaals terug kunnen gaan naar een paalhoofd om te proberen de losgelaten krabben weer aan de haak te slaan.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder actief, activiteiten, educatie, kamperen bij de boerin, kleine gasten, leermoment, natuur, strand, zoutelande

Pedagogisch verantwoord paardrijden

De pony’s komen….. elke week is dat een feest op minicamping De Visser. Het bankje wordt klaar gezet, meestal ligt er een fototoestel bij. De weg wordt vrij gemaakt en kinderen die er in de voorgaande week al waren, weten waar ze moeten zijn om mee te kunnen doen. De eerste nemen plaats op het bankje en nog voordat de pony’s gearriveerd zijn, heeft zich al een rij gevormd ……

…… want als je een keer op de rug van een van de pony’s plaats wilt nemen, gaat er een wachttijd aan vooraf. En in die rij wachtenden gebeurt vanalles.

Het begint met gezellig gekeuvel. Iedereen ontvangt een kaartje van kampeerboerin Joyce, waarmee ze het eerste rondje gratis kunnen proberen. Bij het uitdelen oefent ze de namen van de berijders, maar meestal weet ze ze nog niet allemaal en krijgt ze hulp en tips van de nog geduldig wachtende kinderen.

Daarna volgt de spanning voor degene die bijna aan de beurt zijn. Iemand moet toch nog even uit de rij om een zenuwachtig plasje te doen. Bij terugkomst blijkt zijn plekje opgevuld (aangesloten) te zijn…. Tja, hoe moet dat dan als niemand je plekje vrij gehouden heeft?? Maar de kinderen kunnen zich heel goed herinneren dat er nog iemand tussen hoort en de toiletbezoeker kan rustig terug op “zijn” plaats.

Als de lange wachttijd ervoor gezorgd heeft dat je bijna aan de beurt bent, neemt de spanning toe en wordt er hier en daar een mama gevraagd om in de buurt te blijven….. Of de spanning wordt te groot en gaat over in angst. Het is mooi om te zien dat de ene mama er in slaagt om die angst te laten verdwijnen en de andere mama dat echt niet voor elkaar krijgt. In het laatste geval doet kampeerboerin Joyce nog een poging om hulp aan te bieden, wat weleens helpt, want iedereen weet: vreemde ogen…… Maar een enkele keer is de wachtende niet meer om te praten en verlaat, enigszins bedroefd en teleurgesteld, of soms met opluchting de rij. Ook prima, want het is en blijft vakantie. Ponyrijden moet leuk zijn en is natuurlijk niet verplicht.

Als de eerste ronde een succes is geweest komen de zakgeld-centjes tevoorschijn en tovert de wachtrij om tot een rij met gevorderde beoefenaars van de sport. Er komen stoere verhalen. De paarden worden van top tot teen onder de loep genomen. Men wil weten of ze ook een naam hebben. En tijdens die analyse blijkt dat er kleuverschil in zit. Een enkeling constateert ook een hoogteverschil. Op die manier ontstaan nieuwe wensen. “Ik wil op de bruine”, “ik wil op die met het geruite dekje”, “ik ben net al op Valentino geweest en ga nu op de andere”.  Hoe los je dat toch op? Ook daarin zijn de kinderen zeer creatief. De grote wachtende beinvloedt de kleine buurman op een dusdanige manier dat de wens van de kleine buurman in het voordeel van hem uitpakt. Mocht het niet lukken dan is er altijd wel iemand bereid om een plaatsje naar voren te schuiven in de rij, zodat de wens alsnog ingevuld kan worden.

 Zo zie je maar….. mede door het ponyrijden leren de kinderen om met elkaar creatieve oplossingen te zoeken voor hun problemen. Ze kunnen al heel veel zelf! Dat is mooi om te zien.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder activiteiten, kamperen bij de boerin, kleine gasten, leermoment, zoutelande

6e sessie wildbreien

Het wildbreien in Boudewijnskerke neemt grote vormen aan. Tijdens de 6e sessie wildbreien op de eerste donderdag in augustus, schuiven meer dan 40 personen aan om aan de slag te gaan met wol en andere garen.

Al vroeg wordt de recreatieruimte omgetoverd tot echte breizaal. Terwijl kampeerboerin Joyce breinaalden en wol een plekje geeft, gluren de kleine mannen op minicamping De Visser af en toe voorzichtig door de ramen. De conclusie ‘breien is niets voor jongens’ is al eerder getrokken. Maar diezelfde kleine mannen zijn de eerste die een kwartier voor aanvang in de weer zijn met bolletjes wol en bierviltjes. Ik heb ze aan het werk gezet, ze maken pompoentjes. Door het opplakken van oogjes krijgen de wolwezentjes een gezicht.

Gelukkig zijn er een aantal creatieve dames die mijn taak overnemen, zodat ik me met enkele Duitse toeristen kan bezig houden. Zij hebben de activiteit gevonden door de vermeldingen in de Vakantiegids Zoutelande en de Badkoerier. Ook die meisjes schuiven aan bij de pompoenen.

De media heeft vandaag prima zijn werk gedaan, want als de aanvangstijd eenmaal verstreken is, is de breizaal helemaal vol gelopen. Jongens, meisjes, mama’s en zelfs papa’s zijn in de weer met wol en naalden. Leuk dat papa dat in de vakantie gewoon doet, want als papa het kan, blijft zoonlief ook bezig.

De vraag “mogen we het eindresultaat ook meenemen..?” komt van een toerist die haar vakantie doorbrengt bij een collega. Zij denkt daar ook wel een plekje te vinden waar het eindresultaat geshowd kan worden. Natuurlijk mag dat en de moeders met dochters schuiven aan. Zij gaan direct aan het werk met het echte breien en zo wordt de breitechniek doorgegeven aan de volgende generatie. Maar waar ik van mijn oma leerde ‘insteken – draadje omslaan – doorhalen – af laten gaan’ heeft een van de meisjes een heel ander ezelsbruggetje geleerd om de breitechniek te onthouden. Zij zingt op de wijs van het liedje “Joepie, Joepie is gekomen..” de tekst ‘door het poortje hier naar binnen – snel een dasje om gedaan – door het poortje weer naar buiten – en uit wandelen gegaan’. Een hele leuke manier om de kinderen het breien aan te leren.

Later wisselen de kinderen ook diverse technieken uit voor vingerhaken en zelfs vingerbreien. En daar leren de ouderen dan weer van. Kortom: het was een zeer drukke, gezellige en zinvolle ochtend, waarbij het breien in Boudewijnskerke een leuke vakantie-herinnering heeft gevormd.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder actief, creatief, educatie, kamperen bij de boer, kamperen bij de boerin, kleine gasten, workshop, zoutelande

Zelf Zeeuwse bolussen bakken

Regelmatig neem ik gasten mee naar een bedrijf, waarvan ik denk dat het de moeite waard is. Vandaag gaan zowel grote als kleine gasten mee naar kookboerderij Krommenhoeke, waar we bolussen gaan bakken.

Bij kookboerderij Krommenhoeke is het zeker de moeite waard om een kijkje in de keuken te nemen. Het is nog leuker als je zelf iets in die keuken mag maken. En dat doen we vandaag. Zowel grote als kleine gasten fietsen samen naar de kookboerderij om de echte Zeeuwse bolus zelf te maken. Met 16 ‘bakkers’ en 5 personen aan hulp stappen we vol verwachting de keuken van mevrouw Marieke binnen. Na een, zowel letterlijk als figuurlijk, warm welkom op deze zonnige dag worden meteen koksmutsen en kookschorten uitgereikt. Marieke laat er geen gras over groeien: we moeten aan de slag!

In tweetallen mengen de bakkers de ingredienten voor het deeg. Het deeg wordt gekneed en geslagen en uiteindelijk in even grote bolletjes verdeeld. De bolletjes worden rolletjes en de rolletjes worden door de stroop en de bruine suiker gehaald. Die plakkerige bruine rolletjes moeten straks de bolus gaan vormen, tenzij ze op de juiste manier door de bakker opgerold worden. Dat lukt prima! De bolussen gaan in de oven, maar het werk voor de bakkers zit er nog niet op.

Tussendoor veranderen de bakkers in echte koks en bereiden een courgette-soep voor de hele groep. Bij het horen van de soort soep, kropen enkele neusjes de lucht in ….. courgette-soep …. bah. Maar als je de soep zelf maakt en weet wat erin zit, smaakt het veel beter. Tijdens de lunch, met de afspraak:  “je mag zelf pakken, maar wat er in de soepkom zit, eet je op”, blijkt de courgette-soep in de smaak te vallen. Er worden zelfs kommetjes voor een tweede keer gevuld. Leuk!

Dan klinkt de wekker op de oven en mogen de bruingebakken bolussen naar buiten. Gloeiendheet worden ze op een rooster gelegd om af te koelen en na een half uurtje is het dan zover: proeven…. je eigengemaakte Zeeuwse bolus. Die smaakt natuurlijk verrukkelijk!

Met ieder nog 2 extra bolussen op zak, fietsen we huiswaarts. Bij thuiskomst hebben we iets te vertellen en te laten proeven.

 

Bekijk het video-verslag of de foto’s van de workshop

Ook bolussen maken? Klik hier voor het recept

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder activiteiten, educatie, kamperen bij de boerin, kleine gasten, leermoment, minicamping, workshop

De Visser Voetbaltoernooi – 2e editie

In 2011 was het eerste De Visser Voetbaltoernooi een daverend succes. Om die reden staat het in 2012 al vroegtijdig op de agenda.

En als het op de agenda staat, moet het ook doorgaan. De kleine voetballers hebben het thuis al in de gaten en komen met de voetbalschoenen in de vakantietas richting de camping. In de weken voorafgaand aan het toernooi worden al enkele ‘oefenwedstrijden’ gespeeld, waarbij de tenue’s uit de koffers worden gehaald.

In 2012 schrijven voldoende ouders en kinderen zich in om maar liefst 5 teams te vormen. Ajax moet winnen samen aan de warming-up o.l.v. Chielvan Feyenoord, AZ, PSC en FC Twente om kans te maken op de Boudewijnskerke Bokaal. En dat valt niet mee op deze zomerse morgen.

Op de zwoele, zweterige zomerochtend starten alle spelers met een gezamenlijke warming-up. Chiel krijgt met een fluitsignaal de hele groep gedraaid of zittend op de vloer. Nadat  het toegestroomde publiek een plekje heeft gevonden in de schaduw, starten de spelers en speelsters de strijd op het zonnige voetbalveld. Kleine keepers met grote handschoenen, meisjes in een rokje op gympen en stoere papa’s, die volgens fanatieke jochies niet voor 100% presteren.

 

De strijd wordt goed in de gaten gehouden door de officiele wedstrijdleiding en genoteerd op het scorebord. Na de laatste toeter voor het eindsignaal van het toernooi volgt de uitslag. Hoewel er een officiele 1e tot en met 5e plaats wordt gemeld, is iedereen winnaar en ontvangt de welverdiende Boudewijnskerke Bokaal in de vorm van een de Visser-Voetbal-taart.

Die hebben ze allemaal verdiend. Ook de niet-spelers:ook niet-spelers genieten van de voetbaltaart

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder actief, activiteiten, kamperen, kamperen bij de boer, kamperen bij de boerin, kleine gasten, minicamping, vakantie

De week van de wedstrijden (4)

In de regenachtige vakantieweek vervelen de gasten van minicamping De Visser zich niet. Integendeel, ze hebben het reuze druk met de voorbereidingen op de wedstrijden.

De kleine gasten zijn al 3 dagen aan het oefenen om goed voor de dag te komen tijdens de eerste Zoutelande Dance Award. In voorgaande berichten heb ik uitgelegd wat er van ons verwacht wordt. En vandaag is de dag aangebroken dat het dan ook daadwerkelijk gaat gebeuren. Het is zover!

Iedereen is er mee bezig. Kinderen , maar ook ouders en zelfs grootouders. De een heeft geen laarzen mee, de ander wil graag alvast geschminkt worden, de muziek wordt getest en de spandoeken krijgen een handvat. Om 18.00 uur verzamelt de groep voor de kledingcontrole en de schmink. We zien er geweldig uit en de generale repetitie voor eigen publiek verloopt vlekkeloos.

De fietstocht richting Zoutelande valt helaas letterlijk in het water. We zitten midden in een grote regenbui, die de gehele tocht duurt. Drijfnat bereiken we Zoutelande waar de medewerkers van Qui Vive al bezig zijn met een mee-leef-theater. Het vernieuwde trappentheater dient als tribune, maar het afdak is helaas niet toereikend voor het publiek wat in grote getalen is toegestroomd. De organisatie besluit een schuil-pauze in te lassen, waarin deelnemers en supporters een droge plek proberen te bemachtigen onder de nog uitstaande zonneschermen. Zoutelande Actief verzacht de pijn met het uitdelen van regencapes. Iedereen houdt hoop en met een uurtje vertraging gaat het programma van start.

De campings uit de omgeving hebben voor deelnemende dansers gezorgd en 9 groepen strijden om de eer. Van groot tot klein, samen of alleen, het mag allemaal tijdens de Zoutelande Dance Award. Onze meisjes met hun eigen dans staan als 3e groepje op het podium…… Ze doen het prima!! En dan wordt minicamping De Visser – 2 – opgeroepen om zich gereed te houden. De regencapes gaan uit, de schmink is helaas met de buien op straat gespoeld, de boerenzakdoekjes geven af, maar dat mag de pret niet drukken. Stoer en dapper betreden de kleintjes het podium. De muziek gaat aan en de meeklappende supporters helpen de zenuwen te verdwijnen . Vol overgave laten onze dansers en danseressen de ingestudeerde pasjes op de juiste volgorde voorbij komen. Ook de solo’s zijn super. Nog een keer de handen omhoog en het is gedaan. Een diepe buiging volgt en het publiek joelt. Leuk leuk leuk…. Zo klein en dan al op een podium voor een overvolle ‘tribune’, wat een lef!

Na de optredens gaan de kinderen op les bij Sam. Hij verzorgt op muziek van Kung Fu Panda een spetterende workout, waarbij niemand kan blijven zitten. Coole moves worden heel snel aangeleerd en achter elkaar geplakt. Sam heeft het in de vingers en iedereen geniet.

Maar dan….. de jury heeft besloten en de bekers komen op het podium. De 3e beker is voor een stoere jongen die helemaal alleen durfde te dansen. Vier meisjes van Camping Janse gaat met de 2e beker naar huis. En zoals in de uitreiking van de Zoover Awards winnen de meiden van minicamping de Visser de 1e beker!!!!!!! Wauw. Met een geheel zelf verzonnen dans en hun zelfgemaakte rokjes hebben ze de jury overdonderd en mogen ze de 1e prijs in ontvangst nemen. Sarah, Jule, Iris en Fleur hebben gewonnen!!! De overige deelnemers ontvangt een medaille met oorkonde en zijn net zo blij met de beker als de meiden.

Een leuke vorm van tijdverdrijf in een regenachtige vakantieweek, een geslaagd evenement voor de organisatie, een prima medewerking van de campings in Zoutelande en een formidabele prestatie. Deze avond laat de sombere week verdwijnen en een prachtige vakantie-herinnering is geboren.

1 reactie

Opgeslagen onder actief, activiteiten, kamperen bij de boerin, kleine gasten

De week van de wedstrijden (2)

Een vakantie is bedoeld om te ontspannen en bij te komen van de stress van alle dag. Maar op minicamping De Visser gaat het deze week om de prestaties…..

In deze vakantieweek vinden zowel een Stratenloop in Westkapelle als een danswedstrijd in Zoutelande plaats. Voor de 1e zoutelande Dance Award zorgen de campings uit Zoutelande voor enthousiaste en spetterende deelnemers. Minicamping De Visser is volledig in voorbereiding op dit evenement. Dit werd eerde beschreven in het eerste verhaaltje over deze ‘prestatiegerichte’ week.

De hardloopwedstrijd is onderwerp van gesprek op deze ochtend. Het is droog, mensen komen langzaam uit hun tent en spreken elkaar iets meer. De een heeft gisteravond al een extra rondje gelopen, de ander was al vroeg op pad om daarna zijn lichaam toch extra rust te gunnen voor de wedstrijd. Er zijn schoenen gevonden voor de dame die ze helaas (!) niet bij had, dus die nu kan ook meedoen! Zelfs de voeding komt ter sprake en ik moet op zoek naar shirts voor de hele groep..

Verder staan deze ochtend de kleine gasten van minicamping De Visser om 10.00 uur te trappelen om enkele nieuwe pasjes te leren van dansjuf Laurence. Het podium blijkt slechts 3 x 3 meter aan oppervlakte te hebben, dus grootse bewegingen met 18 kinderen zit er niet in. De bewegingen worden enigszins aangepast en er is ruimte voor enkele solo-momenten voor de echte kunstenaars binnen de groep. En die zijn er; meisjes met een ballet-achtergrond, dametjes vallen in een split, coole bewegingen van de grotere jongens…. de groep heeft het allemaal in zich.

Als de muziek aan gaat druppelt er langzaam nieuwsgierig publiek de oefenruimte binnen. Het optreden voor het publiek nemen we op deze manier meteen mee. De diverse bewegingen en solo-momenten worden stuk voor stuk aan elkaar geplakt en zo komt de groep tot een volledige uitgewerkte act. Na 3 keer herhalen, oefenen ze zelfs de buiging aan het einde van de dans!! En dan nog een allerlaatste keer….. met als gevolg een oorverdovend applaus van de toeschouwer.

GOED GEDAAN jongens en meiden! TOP!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder actief, kamperen bij de boerin, kleine gasten, minicamping, verbrede landbouw, workshop