Categorie archief: leermoment

Vandaag nemen we afscheid van………………

………….. onze oude vertrouwde website. Op het moment dat wij de camping over hebben genomen is niet alleen de camping geheel vernieuwd, maar is er ook een officiele website gemaakt. Destijds was dat uniek. Een klein bedrijf met een website. Was dat nou wel nodig??

Wij dachten van wel en hebben jaren lang plezier gehad van de website. Destijds kon je er niet automatisch vanuit gaan dat iedereen internet tot zijn beschikking had. Reserveren kon al via een contactformulier op de website. Maar toch werd er nog regelmatig nagebeld ter controle. Ook kwam het voor dat mensen bij de kinderen of kennissen een kijkje gingen nemen om de informatie over minicamping De Visser met eigen ogen te kunnen zien. De telefonische reserveringen zijn in de loop van de jaren voor een groot deel vervangen door  aanvragen via de website en per e-mail. Voor een gezin met jonge kinderen is dat heel prettig. Het is voorgekomen dat ik een kleintje aan het voeden was en de telefoon ging. De kleine moest dan even wachten om de potentiele gast te beantwoorden. Wat leidde tot een krijsende baby op de achtergrond en ik alleen maar kon vragen of ik over een half uurtje terug mocht bellen. Wat dat betreft brengt de digitale wereld al een stuk rust in het gezin.wpid-Screenshot_2012-09-30-21-24-54.png

In de loop van de tijd bracht een website rust en de mogelijkheid om de gasten op een gepast moment, dat mezelf goed uitkwam, te antwoorden. Dat gebeurde met regelmaat ’s ochtends vroeg of ’s avonds laat, zodat de kinderen niet meer moeten wachten bij het eten. 🙂 Maar die rust was maar van tijdelijke duur. Met de komst van meer digitale mogelijkheden is het voor degene die een vakantie zoekt erg gemakkelijk te worden om alle informatie met een druk op de knop te verkrijgen en met elkaar te vergelijken. Een website is niet meer uit deze wereld weg te denken. De aanvrager kan zijn informatie snel achterhalen, maar wil bij een vraag of reservering ook snel een antwoord. Dat leidt ertoe dat de mail niet meer alleen ’s avonds of ’s ochtends gelezen kan worden, maar op meerdere momenten van de dag. Dat is een uitdaging. Ik blijf graag mijn collega’s voor, zodat mijn snelheid gewaardeerd word. Maar dat gaat natuurlijk niet altijd!!

De nieuwe digitale mogelijkheden brengen nieuwe digitale apparatuur met zich mee . En daar kwam het punt dat onze oude vertrouwde website niet langer mee kon. Door enkele oude toepassingen was de website niet te vinden op iPad, iPod en iPhone. En dat mag natuurlijk niet! Indien een slimme zoeker de homepage wist te omzeilen en met zijn geavanceerde apparatuur via de zijdeur de ingang vond, draaide het beeld niet met de tablet mee. Paste de pagina zich niet aan aan de grootte van het schermpje van de nieuwe apparatuur, wat tot frustratie leidt. Ik kan het me helemaal voorstellen, want als een foto te traag naar mijn zin laadt, geef ik ook de moed op. En dat de zoeker die de camping gevonden heeft dan uiteindelijk toch afhaakt vanwege onze oude vertrouwde website, dat is toch niet de bedoeling. “Nee”, zeggen opgeleide professionals, “ze moeten juist op de knop “reserveren” drukken”.

Met al die zaken in het achterhoofd werd het idee voor een nieuwe website twee jaar geleden geboren. Maar als je wilt vernieuwen, wat moet er dan anders?? Deze winter is het er dan van gekomen. We zijn aan de slag gegaan en nemen vandaag na 11 jaar trouwe dienst afscheid van onze oude vertrouwde website. Een website die destijds vooruitstrevend begon en misschien nog niet noodzakelijk was, maar stil is blijven staan. We zijn hem voorbij gegroeid. Maar hopen met zijn opvolger nog meer mensen te kunnen informeren, zonder enige vorm van frustratie op te roepen.

De informatie die u nodig heeft kunt u inmiddels vinden op de opvolger, maar we zijn nog niet klaar. De nieuwe website moet u beter informeren dan u verwacht had. Moet uitgebreider zijn dan bij anderen. Zal u zowel voor, tijdens als na de vakantie informeren. Kijk maar eens mee!

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder creatief, kamperen, kamperen bij de boerin, leermoment, logeren, vernieuwend, zoutelande

Post van het Platteland in 2012

Op de laatste avond van 2012, maak ik de balans op. Hoeveel heeft dit blog me gebracht? Worden de verhalen en het gekeuvel van een kampeerboerin wel gelezen? Zo ja, hoe vaak dan en door wie? En alsof de WordPress het aanvoelde plopten de resultaten op in mijn mailbox.

Het ontvangen overzicht begint met een mooie vergelijking: “4,329 films werden toegevoegd aan het Filmfestival van Cannes in 2012. Het blog “Post van het Platteland” had 14.000 lezers in 2012. Als elke lezer een film zou zijn, zou het blog maar liefst 3 filmfestivals kunnen vullen”. Dat is een mooie constatering.

De meest gelezen verhalen zijn:

Tot mijn verbazing is ‘wildbreien’ een veel gebruikte zoekterm geweest in 2012. Misschien moeten we de activiteit in 2012 dan toch herhalen….

Als meest betrokken bezoeker in 2012 wordt Danielle Deijkers aangemerkt. Een van de gasten van minicamping De Visser, die ook na haar verblijf onze bezigheden is blijven volgen.

Een mooie samenvatting aan het einde van 2012. Een bewijs dat al mijn inzet om u op de hoogte te houden niet voor niets is geweest. In 2012 zullen mijn blogberichten ook deels ingevoegd worden in de nieuwe website van minicamping De Visser. Daarmee hopen we nog meer mensen te bereiken en te informeren.

Mijn trouwe lezers wil ik bedanken voor het volgen van het gekeuvel van een kampeerboerin via “Post van het Platteland”. Ik zal mijn best doen om u in 2013 op dezelfde wijze te informeren.

Gelukkig Nieuwjaar!

 

Zie hier het volledige rapport

1 reactie

Opgeslagen onder kamperen bij de boerin, leermoment, minicamping, promotie, vernieuwend

Voor de trouwe lezer

Social media en nieuwe vormen van communicatie zijn niet meer weg te denken uit de huidige maatschappij. Bijna 2 jaar geleden zette ik de eerste stappen in deze nieuwe wereld.

Wat begon met het orienteren uit nieuwsgierigheid, groeide uit tot een integratie van de social media in de bedrijfsvoering van minicamping De Visser. Kampeerboerin is overal actief. Ze houdt u op de hoogte met haar gekeuvel in een blog, ze deelt foto’s van de activiteiten op de camping via Flickr, ze deelt filmpjes van activiteiten op en om de camping op YouTube, ze speelde Landleven met de kleine gasten via Hyves, houdt contact met de grotere gasten via Facebook en brengt u op de hoogte van het laatste nieuws via Twitter. Kortom Kampeerboerin zit tot over haar oren in de nieuwe media.

De website van minicamping De Visser is echter minder modern. Waar 10 jaar geleden de website naar volle tevredenheid in gebruik genomen werd, gaan zich nu toch wat scheurtjes vertonen. Indien u met een tablet zoekt naar minicamping De Visser, kunt u het helaas niet vinden. En dat kan natuurlijk niet. Stel dat alle activiteiten van Kampeerboerin uw interesse gewekt hebben, u wilt graag een kijkje nemen en u kunt helemaal niet bij haar terecht….. dan is alle inspanning voor niets geweest. En daar komt binnenkort verandering in!

Er wordt namelijk gewerkt aan een nieuwe website voor minicamping De Visser. De trouwe lezers van dit blog hebben een streepje voor en gun ik alvast een kijkje. In de komende periode is de website af en toe online. Misschien treft u het en kunt u zelf al een tipje van de sluier oplichten. We hopen voor de Kerst de website aan alle geinteresseerden te kunnen laten zien, maar tot die tijd alleen voor u: www.minicampingdevisser.nl

 

www.postvanhetplatteland.nl

www.flickr.com/kampeerboerin

www.youtube.com/kampeerboerin

www.facebook.com/kampeerboerin2

@kampeerboerin on Twitter

 

4 reacties

Opgeslagen onder kamperen bij de boerin, leermoment, minicamping, promotie, vernieuwend

Op krabbenvangst met Kampeerboerin

Een strandsafari is ondertussen een vast onderdeel geworden van een van de activiteiten in het zomerseizoen. Een eenvoudig concept met prachtig resultaat. Zeker als je op vakantie bent in Zeeland moet je een keer mee geweest zijn op een van de strandsafari’s van minicamping De Visser.

Wel 25 kinderen en minstens een van hun ouders gaf gehoor aan de oproep om deel te nemen aan de strandsafari op een van de dichtstbijzijnde stranden van. De safari wordt vaak in de ochtenduren gelopen, maar dit keer was het om 19.00 uur laag water, dus trok de stoet met fietsers na het avondmaal richting de kust. Die korte reis is al een feest op zich, zoveel kinderen, zoveel fietsjes, fluoriserende hesjes en dat allemaal op een tijd dat je normaal als kind al bijna op bed ligt.

De strandjuffen Annie en Rien staan er klaar voor en brengen direct het tempo erin. We moeten namelijk helemaal lopen naar ” ’t Groot Oot”, wat vier stranden verderop ligt. De kleine beentjes kunnen de snelheid gemakkelijk bijbenen, maar stoppen af en toe toch om iets op te rapen. De opdracht is namelijk: “alles wat waardevol is, neem je mee”. En in de ogen van de kleine kampeerders is een opengesprongen mosselschelp zeker de moeite waard. Ook voor een takje blaaswier wordt gestopt en bij het zien van een aangespoelde kwal klinkt er een gil……. tja, echt safari.

Op het laatste strand voor het grote paalhoofd bij Westkapelle kunnen de jongens zich niet meer inhouden en rollen de broekspijpen op om met schepnet de garnalen te verzamelen. Maar we moeten nog een klein stukje verder waar onder de palenrij vele basaltblokken vergeven zijn van wier en algen. Een prima schuilplaats voor grote en kleine krabben. De stoere mannen uit de groep komen direct met een grote krab aan, die gaat in de emmer. Maar of het een jongen of een meisje is, kunnen ze niet vertellen. Dat wordt haarfijn uitgelegd en is al eerder hier gemeld in een van de vorige verslagen.

Uiteindelijk is er een rij emmers ontstaan met allemaal verschillende inhoud. Ze hebben een grote emmer krabben, de volgende is voor de garnalen, ook zijn er zeesterren gevangen en heeft het wier een eigen plek gekregen. Als we verzamelen op de basaltblokken van de dijk, gaan de emmers allemaal mee, want daar zitten de strandschatten in. De strandjuffen vertellen graag over de gevonden dieren. Mevrouw Rien toont haar schelpenverzameling en de kleine safariganger luisteren geinteresseerd.

Aan het einde van de strandsafari gaan natuurlijk alle levende wezens weer terug naar de plaats waar ze zich thuis voelen: in de zee. De krabben komen daar niet zomaar, die moeten nog een heuse wedstrijd volbrengen. Er wordt een start- en finishlijn in het zand getrokken en de krabben verlaten de emmer bij de start om vervolgens een wedstrijd te doen wie het eerst in de zee is. Onder luid geschreeuw “rennen, rennen, rennen” hebben ook de krabben hun huis gevonden. Het is tijd om te gaan.

Terwijl enkele mama’s genieten van de ondergaande zon en de daarbij horende gekleurde lucht loopt de stoet terug naar de fietsen, waar een verrassing volgt. Iedereen ontvangt van strandjuf Rien een echt fossiel. Een schelp ‘van meer dan 10.000 jaar oud’…….. ze legt uit dat dit te controleren is door de schelp tegen het licht te houden. Als het licht er niet doorheen komt is de schelp een echte fossiel geworden. De kinderen nemen die laatste tip nog goed in zich op en keren huiswaarts met het fossiel. Eenmaal op de camping heeft kampeerboerin Joyce een uitsmijter voor de deelnemers en wel een ‘Kampeerboerin’s Krabbenvanger”, waarmee de kinderen in een van de volgende vakantiedagen nogmaals terug kunnen gaan naar een paalhoofd om te proberen de losgelaten krabben weer aan de haak te slaan.

1 reactie

Opgeslagen onder actief, activiteiten, educatie, kamperen bij de boerin, kleine gasten, leermoment, natuur, strand, zoutelande

Pedagogisch verantwoord paardrijden

De pony’s komen….. elke week is dat een feest op minicamping De Visser. Het bankje wordt klaar gezet, meestal ligt er een fototoestel bij. De weg wordt vrij gemaakt en kinderen die er in de voorgaande week al waren, weten waar ze moeten zijn om mee te kunnen doen. De eerste nemen plaats op het bankje en nog voordat de pony’s gearriveerd zijn, heeft zich al een rij gevormd ……

…… want als je een keer op de rug van een van de pony’s plaats wilt nemen, gaat er een wachttijd aan vooraf. En in die rij wachtenden gebeurt vanalles.

Het begint met gezellig gekeuvel. Iedereen ontvangt een kaartje van kampeerboerin Joyce, waarmee ze het eerste rondje gratis kunnen proberen. Bij het uitdelen oefent ze de namen van de berijders, maar meestal weet ze ze nog niet allemaal en krijgt ze hulp en tips van de nog geduldig wachtende kinderen.

Daarna volgt de spanning voor degene die bijna aan de beurt zijn. Iemand moet toch nog even uit de rij om een zenuwachtig plasje te doen. Bij terugkomst blijkt zijn plekje opgevuld (aangesloten) te zijn…. Tja, hoe moet dat dan als niemand je plekje vrij gehouden heeft?? Maar de kinderen kunnen zich heel goed herinneren dat er nog iemand tussen hoort en de toiletbezoeker kan rustig terug op “zijn” plaats.

Als de lange wachttijd ervoor gezorgd heeft dat je bijna aan de beurt bent, neemt de spanning toe en wordt er hier en daar een mama gevraagd om in de buurt te blijven….. Of de spanning wordt te groot en gaat over in angst. Het is mooi om te zien dat de ene mama er in slaagt om die angst te laten verdwijnen en de andere mama dat echt niet voor elkaar krijgt. In het laatste geval doet kampeerboerin Joyce nog een poging om hulp aan te bieden, wat weleens helpt, want iedereen weet: vreemde ogen…… Maar een enkele keer is de wachtende niet meer om te praten en verlaat, enigszins bedroefd en teleurgesteld, of soms met opluchting de rij. Ook prima, want het is en blijft vakantie. Ponyrijden moet leuk zijn en is natuurlijk niet verplicht.

Als de eerste ronde een succes is geweest komen de zakgeld-centjes tevoorschijn en tovert de wachtrij om tot een rij met gevorderde beoefenaars van de sport. Er komen stoere verhalen. De paarden worden van top tot teen onder de loep genomen. Men wil weten of ze ook een naam hebben. En tijdens die analyse blijkt dat er kleuverschil in zit. Een enkeling constateert ook een hoogteverschil. Op die manier ontstaan nieuwe wensen. “Ik wil op de bruine”, “ik wil op die met het geruite dekje”, “ik ben net al op Valentino geweest en ga nu op de andere”.  Hoe los je dat toch op? Ook daarin zijn de kinderen zeer creatief. De grote wachtende beinvloedt de kleine buurman op een dusdanige manier dat de wens van de kleine buurman in het voordeel van hem uitpakt. Mocht het niet lukken dan is er altijd wel iemand bereid om een plaatsje naar voren te schuiven in de rij, zodat de wens alsnog ingevuld kan worden.

 Zo zie je maar….. mede door het ponyrijden leren de kinderen om met elkaar creatieve oplossingen te zoeken voor hun problemen. Ze kunnen al heel veel zelf! Dat is mooi om te zien.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder activiteiten, kamperen bij de boerin, kleine gasten, leermoment, zoutelande

Zelf Zeeuwse bolussen bakken

Regelmatig neem ik gasten mee naar een bedrijf, waarvan ik denk dat het de moeite waard is. Vandaag gaan zowel grote als kleine gasten mee naar kookboerderij Krommenhoeke, waar we bolussen gaan bakken.

Bij kookboerderij Krommenhoeke is het zeker de moeite waard om een kijkje in de keuken te nemen. Het is nog leuker als je zelf iets in die keuken mag maken. En dat doen we vandaag. Zowel grote als kleine gasten fietsen samen naar de kookboerderij om de echte Zeeuwse bolus zelf te maken. Met 16 ‘bakkers’ en 5 personen aan hulp stappen we vol verwachting de keuken van mevrouw Marieke binnen. Na een, zowel letterlijk als figuurlijk, warm welkom op deze zonnige dag worden meteen koksmutsen en kookschorten uitgereikt. Marieke laat er geen gras over groeien: we moeten aan de slag!

In tweetallen mengen de bakkers de ingredienten voor het deeg. Het deeg wordt gekneed en geslagen en uiteindelijk in even grote bolletjes verdeeld. De bolletjes worden rolletjes en de rolletjes worden door de stroop en de bruine suiker gehaald. Die plakkerige bruine rolletjes moeten straks de bolus gaan vormen, tenzij ze op de juiste manier door de bakker opgerold worden. Dat lukt prima! De bolussen gaan in de oven, maar het werk voor de bakkers zit er nog niet op.

Tussendoor veranderen de bakkers in echte koks en bereiden een courgette-soep voor de hele groep. Bij het horen van de soort soep, kropen enkele neusjes de lucht in ….. courgette-soep …. bah. Maar als je de soep zelf maakt en weet wat erin zit, smaakt het veel beter. Tijdens de lunch, met de afspraak:  “je mag zelf pakken, maar wat er in de soepkom zit, eet je op”, blijkt de courgette-soep in de smaak te vallen. Er worden zelfs kommetjes voor een tweede keer gevuld. Leuk!

Dan klinkt de wekker op de oven en mogen de bruingebakken bolussen naar buiten. Gloeiendheet worden ze op een rooster gelegd om af te koelen en na een half uurtje is het dan zover: proeven…. je eigengemaakte Zeeuwse bolus. Die smaakt natuurlijk verrukkelijk!

Met ieder nog 2 extra bolussen op zak, fietsen we huiswaarts. Bij thuiskomst hebben we iets te vertellen en te laten proeven.

 

Bekijk het video-verslag of de foto’s van de workshop

Ook bolussen maken? Klik hier voor het recept

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder activiteiten, educatie, kamperen bij de boerin, kleine gasten, leermoment, minicamping, workshop

De week van de wedstrijden (3,5)

Een hardloopwedstrijden en een danswedstrijd in een week. De gasten van minicamping De Visser hebben het druk.

Na alle voorbereidingen met de kinderen is het vandaag de beurt aan enkele ouders. Ze gaan hardlopen. Ze hebben zich aangemeld voor de Stratenloop in Westkapelle en ik mag ook meedoen. Een wedstrijd over 8,5 km.

Het wordt mijn eerste hardloopwedstrijd van mijn leven, dus ik volg de atleten uit ons team. In de sporthal te Westkapelle halen we het startnummer op en lopen richting de start. De kinderen lopen 1 rondje en dan zijn wij aan de beurt voor 5 rondjes.

“De Stratenloop is een wedstrijd voor atleten en trimmers”, meldt het affiche. Op twitter lees ik dat “De Stratenloop een prima voorbereiding is voor de Ladies Run” van het Marathonweekend in Zoutelande in het 1e weekend van oktober. Maar ik zie weinig ‘trimmers’. Of misschien had ik er een verkeerd beeld bij. Ik bevind me tussen een groot aantal snelle mannen en vrouwen die er na het startsein als een haas vandoor gaan. Ik besluit mijn eigen tempo te lopen, maar stiekem loop ik veel harder dan normaal. Om die reden heb ik na 2 rondjes de neiging te gaan wandelen, maar dat kan natuurlijk niet in een wedstrijd.

Na 2,5 rondje voor mij, hoor ik de omroeper melden dat de eerste loper in aantocht is en dat hij zijn laatste ronde begint. Ik twijfel even, maar weet dat ik nog zeker 2 rondes moet. Pff…. nog 2. De lange mannen met lange kousen rennen me aan beide zijden voorbij. Ik zie mezelf nu toch wel gaan. “Kom op Joyce, volhouden”, klinkt het achter me. Een minicamping-de-Visser-shirt passeert. We hebben dus een hele goeie in het team. Leuk! Even later komt er nog een. Team de Visser is over het gehele parcours verspreid, dat is leuk voor de meegereisde supporters. Er is altijd wel zo’n blauw shirt in beeld.

De snelste loper van de camping is aan het uitlopen als ik mijn laatste rondje begin. Hij houdt me vriendelijk uit de wind door voor me te gaan lopen. Dankbaar houd ik hem bij en ben blij dat ik de laatst ronde een supporter in mijn buurt heb. Uiteindelijk behaal ik na 8,8 kilometer de finish in 50 minuten en 12 seconden (op mijn klok). Een Persoonlijk Record! En die tijd vind ik zelf prima, voor mijn eerste wedstrijd.

Tijden team De Visser:

  1. Marlon      0:34:02 
  2. Paul            0:39:07 
  3. Marino      0:39:55 
  4. Joyce         0:50:22
  5. Gerry         0:51:57 
  6. Niels          0:52:01

    De uitslagen.

1 reactie

Opgeslagen onder actief, activiteiten, kamperen bij de boerin, leermoment, minicamping, vakantie, zoutelande