Tagarchief: leermoment

Duitse week

De laatste week hoogseizoen. Een week waarin het aantal Nederlandse kinderen het massaal laat afweten. Een week waarin het aantal duitse toeristen een record vestigt op minicamping De Visser.

De Duitse toerist wil dichtbij het strand kamperen. Het liefst met de voeten op het zand en de haringen van de tent in de duinen. Een camping op 1 kilometer afstand tot die duinen is dan al te ver om de tent te plaatsen. Daarbij komt dat het kleinschalig kamperen nog weinig bekend is onder de Duitse toerist.

aantal Duitse gasten neemt toeToch lijkt er toename te zijn in het aantal Duitse gasten dat onze minicamping bezoekt. We zijn 10 jaar geleden begonnen met 1 Duitse gast in de Paasvakantie en constateren nu dat we gedurende de Duitse paasvakantie geheel gevuld zijn met Duitse gasten op zoek naar een rustige stek in het zuivere Zeeland. Hetzelfde geldt voor de herfstavakantie!!

Het hoogseizoen blijft daarbij achter, maar ook daarin is een toename. Waar we jaren geleden nog geen of maximaal 1 Duitse gast per week konden verwelkomen, zijn dat er nu af en toe iets meer. En de afgelopen week is daarin een record gevestigs: we hebben maar liefst 8 kampeerplaatsen gevuld met toeristen van Duitse afkomst. Waaronder ook de nodige Duitse kinderen.

Slechts een derde deel van Nederland, regio Noord, geniet deze week nog van de laatste week zomervakantie. Nederlandse kinderen zijn inmiddels vertrokken van minicamping De Visser. De Duitse jeugd heeft hun plaats ingenomen. Geweldig natuurlijk, want gedurende het hoogseizoen verwelkomen wij graag kleine gasten. Maar dat brengt ook kleine probleempjes met zich mee.

Door een aantal vakantiebaantjes in het verleden ben ik inmiddels bekend met “koffieshop-Duits” en kan kaartjes met postzegels verkopen in het Duits. Het “camping-Duits” gaat mij inmiddels ook goed af, maar de wekelijkse zomeractiviteiten omzetten in het duits valt nog wel eens tegen. De aankondiging voor het maken van een zeepslinger, vraagt al enig naslagwerk. Laat staan het uitleggen van de materialen en de manier van werken. Maar het is me gelukt…. inmiddels hebben zeep, touw, kralen en lint ook een Duitse benaming gekregen en zijn ook de Duitse caravans voorzien van een heerlijk geurende zeepslinger.

Zo leren we elk jaar weer iets bij!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Duits, leermoment, vakantie, zoutelande

Samen op Safari

Regelmatig neemt de kampeerboerin de kleine gasten van minicamping De Visser op sleeptouw voor een educatieve of creatieve activiteit. Dit keer gaan de kleine kampeerders van het platteland op ontdekking op het strand.

Als je echt schatten wilt vinden aan het strand, moet je er bij laag water zijn. Daarom vertrekt de fietsende stoet met kleine kampeerders en hun begeleidende ouders al om 8.15 uur richting het strand. Zeer vroeg voor een vakantie, maar met een heuse strandsafari in het vooruitzicht, kijkt niemand op de klok.

Op het strand worden we ontvangen door de natuurgidsen Anny en Rien. Zij verwelkomen ons kort, omdat we een kleine wandeling voor de boeg hebben naar het ” ’t Grôôt Ôôd ” en het water komt al op. Enige haast is dus geboden.

Het Zuiderhoofd is een groot paalhoofd bij Westkapelle. Het paalhoofd is veel langer en hoger dan de andere paalhoofden in de rij. Het Zuiderhoofd is eind negentiende eeuw gebouwd. Behalve om golven te breken diende het ook als aanlegsteiger voor loodsen, als visplek voor Westkappelaars en attractie voor toeristen. Deze informatie houdt gids Anny voor de kinderen achterwege, want die zijn vooral geinteresseerd in strandschatten.

Anny vertelt over het doel van de paalhoofden en bekijkt met de kinderen enkele vondsten die ze tijdens de wandeling hebben gevonden. Een opvallende vondst is een leeg ei van een haai. In de zee leven kat-,  hondshaaien en stekelroggen die hun eitjes in een bos zeewier leggen. Het lege ei; een donker, hard zakje met langgerekte punten, vind je soms op het strand. Ambar is tijdens deze strandsafari de gelukkige vindster.

Na het spookachtige verhaal over haaien begint zoektocht naar zeediertjes en planten onder het grote paalhoofd. In de spannende omgeving van de oude verweerde palen vol zeepokken en de opkomende zee, die de golven over de basaltblokken slaat, gaan de kinderen op zoek. De bakjes worden gevuld met zeesterren, kleine krabben en allerlei schelpen met inhoud. We bewonderen de zeepokken en zeeanemonen.

Anny blaast op haar fluitje en de kinderen verzamelen zich op de dijk. Daar worden alle strandschatten uitgestald. Anny en Rien lichten de vondsten toe. De kinderen zien dat er naast blaaswier ook riemwier bestaat, dat een oester wordt geboren als jongentje en later een meisje wordt en dan wordt het mooie verhaal onderbroken door ander nieuws. “Er zwemt een zeehond voor het paalhoofd”. Dat bericht heeft grote impact en beweegt alle kinderen in hoog tempo naar de rand van de dijk. Een klein kopje duikt af en toe op vanuit de golven. Het is moeilijk te zien, maar hij zwemt er echt!

Terug bij gids Anny is er inmiddels een echte Noordzeekrab aangeschoven. Een visser op het grote paalhoofd heeft hem gevangen en we mogen hem uitgebreid bekijken. Anny legt uit dat de krab een vrouwtje is en hoe we dat kunnen zien …. weer wat geleerd!

Na alle weetjes is het tijd om langs de vloedlijn terug te wandelen naar de fietsen. Onderweg wordt nog vanalles gevonden. Maar de ouders die achtergebleven zijn op de camping krijgen zeker een prachtig verhaal voorgeschoteld. Want het haai-ei, de zeehond en de noordzeekrab hebben voldoende gespreksstof opgeleverd.

Bij thuiskomst is er voor iedereen een schelpen-zoekkaart en een ijsje. Dat hoort nu eenmaal ook bij het strand.

Iedere strandsafari is bijzonder en zeker educatief, maar wat was dit een spectaculaire strandsafari!

. kijk hier voor meer foto’s

1 reactie

Opgeslagen onder actief, activiteiten, bezienswaardigheden, educatie, fietsen, kamperen bij de boerin, leermoment, natuur

Expeditie Bos Boudewijnskerke

Het nieuw aangelegde Bos in Boudewijnskerke ziet er anders uit als het bos dat onze kleine gasten in gedachten hebben, maar doet prima dienst als uitgangspunt voor onze natuurochtend.

Om 09.45 uur zijn de kleine gasten (met vooral veel stoere papa’s) van minicamping De Visser er klaar voor. Gewapend met schepnetje, emmertje en loeppotje gaan we op stap naar Bos Boudewijnskerke waar we een kijkje nemen in de natuur.

Natuurgidsen Anny en Rien verwelkomen ons aan de rand van het bos. Ze nemen ons mee naar een plaats die in de winter dienst doet als ijsbaan voor schaatsliefhebbers uit de omgeving van Zoutelande en Westkapelle. Daar nemen de kinderen plaats op een uitgespreid dekentje en horen het verhaal van de gids aan. Over vogels, plantjes, schuine bomen en dieren uit de buurt. Maar alleen luisteren is niet de bedoeling, want “Wie weet van welke kant de wind komt?”. De kinderen leren de windrichting te bepalen door een natte vinger in de lucht te houden. En welke richting is dat dan precies? Noord, Oost, Zuid of West? En nog een opdracht: “wat hoor je als je je ogen dicht doet en heel goed luistert?” Ze hebben van alles gehoord, zelfs het zoemen van een vlieg…  (?)

Na ‘de theorie’ gaan we het bos in. Vlak langs het water waar de eendjes heerlijk zwemmen vinden we een holletje. Even kijken, even voelen, even kloppen en “hallo, wie is daar?”. Van welk dier zou dat zijn? Er worden veren gevonden onderweg. De gids legt uit van welke vogel ze zouden kunnen zijn en iedereen kijkt omhoog of die soort vogel dan nu ook te zien is. Na de wandeling door het bospaadje is er tijd voor iets lekkers. Een pakje drinken met een lekkere koek voor de kinderen. En koffie voor de stoere papa’s.

Maar dan is het tijd om zelf aan de slag te gaan. Er verschijnen witte emmers, witte bakjes en schepnetten. Een temperatuurmeter mag ook gebruikt worden en natuurlijk de meegebrachte loeppotjes. Aan de rand van het water gaan de kinderen op zoek naar diertjes in de klei of visjes in het water. Het wemelt van de garnaaltjes en zelfs wordt er hier en daar een echt klein visje gevonden. Vol trots laten de kinderen hun vangsten zien en vinden het jammer dat ze niet mee naar de camping kunnen. Gids Anny vraagt de kinderen namelijk om alle gevonden beestje weer lekker terug te brengen naar hun eigen plaats in het water, zodat ze na de schrik van het kindergedruis weer heerlijk tot rust kunnen komen in het Walcherse water van de Westkappelse kreek.

Met het schepnet in de hand en een snoepje in de mond wandelen we terug naar de fietsen. We nemen afscheid van de gidsen Anny en Rien en vertrekken in optocht terug naar minicamping De Visser, waar de stoere papa’s het verhaal van de Expeditie Bos Boudewijnskerke vol trots doorvertellen aan de overige gezinsleden van de thuisgebleven familie!!

2 reacties

Opgeslagen onder activiteiten, educatie, natuur

Cowgirl Jule

Het is weer zover! Het is hoogseizoen en dus gaan we ponyrijden. Een felbegeerde activiteit op minicamping De Visser, waar al dagen naar uitgekeken word.

Op zaterdag werd het al aangekonigd: de pony’s komen. Voor veel kleine meisjes een moment waar ze al een jaar lang naar uitgekeken hebben, omdat ze vorig jaar na enige twijfel toch bovenop de rug van de grote pony durfde te klimmen. En daarmee veranderde het verlegen meisje ineens in een ware prinses die zich door haar “paard” over de camping liet rijden.

Ook dit jaar was de kleine zus Jule al vanaf zaterdag bezig met het ponyrijden. Zou ze dat durven? Hoe groot zijn die paarden dan? Haar grote zus was er vol van en kon niet wachten tot ze het hoefgetrappel hoorde komen, maar Jule had toch enige twijfel om niet te zeggen angst.

De spanning neemt toe…..

Grote zus weet dat de maandag is begonnen en denkt op elk moment van de ochtend dat ze de paardjes hoort aankomen. Op het moment dat het woord ‘paard’ valt, zit kleine Jule al terug in haar stoel, want het is toch wel erg spannend. Zou ze meegaan? De angst zwelt aan en brengt de kleine meid meer twijfel. Maar het is nog geen 10.00 uur.

Er moet eerst nog gegeten worden. De bakker komt langs en Jule kiest iets lekkers voor ontbijt. De kampeerboerin zet ondertussen een bankje neer om straks de lange rij wachtenden in bedwang te kunnen houden. Kleine gasten vragen haar vol verwachting: “Komen ze al?”. “Tien uur pas”, antwoord de kampeerboerin. Jule kijkt gespannen toe.

En dan is het zover………

Na het ontbijt ziet ze ze ineens. De paarden met hun begeleidsters doen een gewenningsrondje over het kampeerterrein en stoppen bij het bankje dat speciaal voor hen is geplaatst. Daar zitten al een heleboel kleine gasten te wachten om op te stijgen. De kampeerboerin deelt voor het eerste rondje ‘vrijkaartjes’ uit en Jule …. Jule blijft veilig in haar stoeltje zitten. Ze durft niet…..

Als enige tijd verstreken is en papa vraagt haar om mee te gaan naar de pony’s wil ze eigenlijk niet, maar houdt de hand van papa stevig vast en besluit voorzichtig een kijkje te nemen. Eenmal bij het bankje aangekomen, ziet de kampeerboerin haar en ook Jule ontvangt een kaartje voor de eerste keer. “Ik ben jou nog vergeten Jule, wil je ook een keer ponyrijden?” Jule antwoord niet, maar sluit stilletjes aan in de rij. Ook papa wacht af of zijn dochter toch daadwerkelijk gaat doen wat de rest van de kinderen ook doet.

De overwinning

Nog 6 meisjes voor haar. De volgende 2 kinderen stappen op, nog 4 meisjes te gaan. Kampeerboerin Joyce vraagt aan Jule of ze helemaal alleen gaat. Ze kijkt vertwijfeld en antwoord dat ze niet gaat. “Echt niet?”, vraagt kampeerboerin Joyce. Nee, Jule is het niet van plan, want ze denkt dat ze niet durft. Daar heeft de kampeerboerin wel een oplossing voor “dan ga ik met je mee”. Inmiddels is haar beurt gekomen. De hand van papa wordt ingeruild voor de hand van kampeerboerin Joyce. Ze geeft het gekregen kaartje aan de begeleidster van pony Lucky. De kampeerboerin tilt haar bovenop de pony. Angstig kijkt Jule haar papa aan, maar papa reageert niet op haar angst en prijst haar voor haar moed. Hij komt haar niet halen. Ze moet nu echt rijden……. Daar zet Lucky de eerste stappen en Jule bijt op haar lip. Ze houd de rand van het zadel stevig vast en de kampeerboerin heeft Jule aan haar broekband gegrepen. Na de eerste bocht kijkt ze nog een aantal keren verschrikt naar de hand die haar vast houd, maar ze beseft dat er niets kan gebeuren. Na de tweede bocht komt papa weer in beeld, hij maakt een foto. “Durf je te zwaaien naar papa, Jule?” vraagt kampeerboerin. Nee, Jule houdt het zadel stevig vast en lacht lief. Na de derde bocht heeft ze begrepen dat ponyrijden eigenlijk hartstikke leuk is. Ze kijkt om zich heen en zoekt haar mama. Die komt net aanlopen, maar mist de stoere activiteit van haar kleine meid. Na bocht vier zit het avontuur erop. Lucky is weer bij het bankje aangekomen waar nog 20 andere kleine gasten vol verwachting, braaf in de rij staan voor een rondje op een pony.

Nog een keer..

Kampeerboerin Joyce prijst Jule voor haar inzet en tilt haar van de pony. Jule draait naar papa en steekt beide armpjes in de lucht. “Yes”, gilt ze, “mag ik nog een keer?”. Natuurlijk kan papa nu geen nee zeggen en stopt het meisje een centje toe. Huppelend sluit ze aan in de rij en wacht geduldig en vol vertrouwen op haar volgende ritje op de pony, want ponyrijden is leuk!!

2 reacties

Opgeslagen onder activiteiten, educatie, kamperen bij de boerin, minicamping

Klein kan een voordeel zijn

Met een klein bedrijf is het soms moelijk om groots zaken te doen.

Voor de aanschaf van een reserveringsprogramma* word je al snel te klein bevonden, de programma’s zijn geschreven voor kleine campings vanaf 200 eenheden. Voor de aanschaf van een professionele wasmachine benadrukt de vertegenwoordig dat we “met alle respect het ook wel af zouden kunnen met een huis-tuin-en-keuken wasmachine”.

Men vergeet hierbij echter dat het kleine bedrijf gerund word door slechts 2 personen. Alle automatiseringsmogelijkheden en professionele uitvindingen die ons hierbij kunnen helpen om het werk gestructureerd en vlotter te laten verlopen zijn van harte welkom!

Maar het kleine bedrijf heeft ook voordelen. Wij doen alles zelf en houden zo de binding met onze gasten. Wij maken zelf schoon, maar krijgen ook de klachten als er iets niet werkt. Wij ontvangen de mensen zelf en zijn daarbij verantwoordelijk voor hun welbevinden op onze kleine camping. Wij verzorgen de activiteiten en kunnen daardoor zelf er ook een keer op uit ‘onder werktijd’.

Een voorbeeld van de voordelen van een klein bedrijf kwam afgelopen weekend aan de orde. Met de Hemelvaart en de maand juni voor de deur, hadden we een zeer grote aankomst op zaterdag. Eigenlijk was mijn man van plan om met onze jongens naar de nacompetitie-wedstrijd van het eerste elftal van de plaatselijke voetbalvereniging te gaan kijken. De grote aankomst zou dit waarschijnlijk belemmeren.

Maar tegenwoordig staat de techniek voor niets en met een mail waarin we de gasten in kennis hebben gesteld van een eenmalige mogelijkheid om vroeger aan te komen, hoopten we dat we een deel van de aankomende gasten eerder dan de gestelde aankomsttijd zouden kunnen ontvangen. Op die manier zouden de mannen hun voetbalwedstrijd kunnen bijwonen en zou ik later op de middag de rest van de gasten ontvangen. De mail had verbazingwekkende gevolgen: 85% van de aankomende gasten was voor 14.00 uur op de camping. De gasten gunde mijn man een leuke middag met zijn zoontjes en werkten graag mee. Beide partijen hadden voordeel bij deze oproep. Geweldig!

Welk groot bedrijf doet ons dat na?!

*we hebben in CAT-Automatisering een geweldig bedrijf gevonden die ook graag de kleinere bedrijven wil bedienen

2 reacties

Opgeslagen onder kamperen bij de boer, kamperen bij de boerin, leermoment, minicamping, vakantie

Het strand van de andere kant

Een mooie droge avond met een stoere Zeeuwse bries. Een klein groepje kampeerders met interesse voor zee, strand en natuur. Een enthousiaste natuurgids met een voorliefde voor strand en vogels. Dat zijn de juiste ingredienten voor een geweldige strandexcursie.

 

” Ik ben al zo vaak op het strand geweest, ik heb het wel gezien”, mag nooit meer een excuus zijn om niet deel te nemen aan de strandexcursie. Natuurlijk kent iedereen het strand en natuurlijk heeft iedereen het al eens van dichtbij bekeken. Maar wat de deelnemers van de strandexcursie voorgeschoteld kregen, is niet iets waar wij alle dagen bij stil staan.

Na het parkeren van de fietsen neemt de gids ons mee de duinen op,  van waar we een prachtig zicht hebben over het eiland Walcheren. Naast de eigen camping kijken we tot Domburg, Middelburg en zien de windmolens van Neeltje Jans.

Tijdens de afdaling van de duinovergang worden we gewezen op de duinraket. Een klein plantje dat genoeg heeft aan de zilte lucht en zand.

Op het strand worden we begroet door een dwergstern, die na een lange reis Zeeland uitkiest om te broeden. Tussen de paalhoofden, waar de basaltblokken kleine aquaria vormen met leven uit de zee, zien we de zee-anemoon en vindt de jongste deelnemer een zogenaamde ‘zachte krab’. Ofwel een krab die net zijn schild verloren heeft om vervolgens binnen 24 uur een iets groter jas aangemeten te krijgen.

We passeren een aantal paalhoofden, maar rondom elke palenrij horen we een nieuw verhaal over een nieuw onderwerp. Het strand ligt op deze avond dicht bezaaid met oorkwallen. Wij weten nu hoe we de mannetjes en de vrouwtjes kunnen onderscheiden…….. dat is toch iets waar je tijdens je “gewone” strandwandeling niet direct bij stil staat.

Een groep zeemeeuwen toont ons van dichtbij hun verenpak, dat in 4 jaar tijd verandert. Zodra we te dicht bij komen vliegen ze op, hun “braakballen” geven een kijkje in de keuken van hun genoten avondmaal; mosseltjes.

Elke excursie is anders en van elke excursie komen we wijzer terug. Ook ik!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder actief, bezienswaardigheden, educatie, kamperen bij de boerin, leermoment, natuur, wandelen

Slimme relatiedag

Vandaag werden de ondernemers in de toeristische sector uitgenodig voor een relatiedag. De dag werd georganiseerd door Stoomtrein Goes-Borsele, Berkenhof’s Tropical Zoo en Zeeuwse Zaken. De relatiedag heeft als doel om onze gasten juist te kunnen informeren over de activiteiten en bezienswaardigheden in Zeeland. En dat is nuttig, want ook ik heb nog niet alles bekeken in Zeeland.

Vanmiddag stapten we dus in de stoomtrein, na een kop koffie in restaurant De Goederenloods te Goes. De trein bracht ons naar Kwadendamme, waar een bezoek aan de Tropical Zoo gepland was. In een tropische ruimte heet de eigenaar ons welkom met een warm verhaal over zijn bedrijf. Hij laat ons vol trots zijn opgebouwde Tropical Zoo zien die ooit begon als siertuin, daarna vlindertuin werd en nu uitgebreid is met andere tropische dieren. Naast de prachtige orchideeen en andere bloemen, zweven er diverse mooie grote en kleine vlinders rond. In een speciale poppenkast kan de bezoeker zien hoe een pop zich ontwikkeld tot een echte vlinder. Aan de tropische dierentuin zijn ook tropische dieren, als slangen, spinnen, leguanen en o.a. schildpadden toegevoegd. Na de prachtige rondleiding werd een consumptie aangeboden in het aanwezige restaurant, waar we door de stadsomroeper gevraagd werden ons terug te begeven naar het perron. 

Vanuit Kwadendamme stoomt de trein naar Hoedekenskerke. Dichtbij het perron is de dijk, waar men een prima blik op de Westerschelde heeft. Met meerdere vaargeulen en de zandplaten in het midden is het zicht op het water toch erg anders dan vanaf de duinen bij Zoutelande. Elk deel van Zeeland heeft zijn eigen vergezichten, zo blijkt. Allemaal anders, maar niet minder mooi.

In het dorp was ’t Wienkeltje van Wullempje speciaal geopend voor de bezoekers van de relatiedag. In het museum-winkeltje is de tijd stil blijven staan in de jaren ’30.  Daar staat de bus Vim nog boven het aanrecht naast en vinden we een wasbord met authentiek droogrek in de schuur. In de woonkamer is de bedstee nog in tact en in de keuken hangt de koffiemolen aan de muur. In het winkeltje worden tevens ouderwetse snoepjes verkocht als toverballen, “ulevellen” en jodenvet. Het winkeltje had een topdag met de lange rij wachtenden aan de balie, want natuurlijk werd er door de deelnemers wat snoep ingeslagen voor de terugreis. De dame achter de balie telt de kosten op met gebruik van lei en griffel.

De klok luidt 5 keer en dat betekent dat we ons moeten haasten om tijdig terug te zijn op het perron, waar de trein ons terug zal brengen naar Goes. Een reis door prachtig bloeiende fruitbomen. Ook die hebben we niet in deze hoeveelheden op Walcheren.

Kortom; ik heb vanmiddag een heleboel kennis opgedaan, die ik mijn gasten deze zomer zeker niet zal onthouden!!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder bezienswaardigheden, educatie, leermoment, musea, natuur