Categorie archief: natuur

Einde van het seizoen in zicht

Met de start van de herfstvakantie komt het einde van het seizoen in zicht

De laatste weekenden is het geweldig mooi weer. Vooral het weekend van Marathon Zeeland (5-7 oktober) heeft het erg getroffen. Duizenden sportievelingen brachten een bezoek aan Zeeland om deel te nemen aan een van de disciplines tijdens het marathon weekend. Er werd gewandeld, gefiietst en gerend. Het andere deel van de bezoekers fungeerde als begeleider, supporter of genoot gewoon van de entourage in en om Zoutelande. Een prachtig evenement in ons kleine dorp!

mini-marathon

Vandaag is de herfstvakantie van start gegaan. Het slotstuk van het seizoen. Nooit overvol, maar gelukkig wel gezellig druk. En ook deze gasten gun ik, zoals al hun voorgangers, een prachtige week met in ieder geval elke dag een droge periode om er af en toe op uit te kunnen trekken. Juist in de herfst is een stevige wandeling langs het strand en over de duinen een beleving, die je niet wilt missen.

Ook in de herfstvakantie is er nog vanalles te doen. Zoutelande houdt een “Vikingendag” met vuurwerk ter afsluiting. Er is een lampionoptocht. En het WK Kustvissen vindt plaats in de gemeente Veere.

Ik wens alle vakantievierders op minicamping De Visser, in Zeeland of op andere plekken van deze aardbol een hele fijne vakantie toe!

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder actief, kamperen bij de boer, kamperen bij de boerin, natuur, wandelen

Daar gaat ze……….

………..morgen wordt ze opgehaald. Ik heb er moeite voor moeten doen om haar te bemachtigen en zag er naar uit om haar te gebruiken. Maar zover mag het helaas niet komen! Morgen wordt ze opgehaald, mijn startnummer voor de Ladiesrun 2012, onderdeel van MarathonZeeland.

In de tijd dat ik op redelijk niveau volleybal speelde, werd de zomervakantie gevuld met verplichte loopjes. In de tijd dat er geen trainingen waren, kreeg ik een schema mee om de conditie op peil te houden. Dat werkte ik braaf af. Onderdeel van dat schema was altijd een deel hardlopen, maar als er iets is waar ik niet voor in de wieg gelegd ben, is het hardlopen. Toch deed ik het in die tijd, omdat ik op de eerste training niet als laatste binnen wilde komen.

Na die volleybalcarriere heb ik nog van allerlei sporten gedaan. Met de komst van een baan, een man en kinderen werd bij elke verandering mijn tijd om te sporten minder. Met de werkzaamheden op de camping is het sporten werkelijk gezakt tot nul. Ik hield mezelf voor dat ik genoeg beweging had, er geen tijd voor kon vinden en me zo ook goed voelde. Maar toch miste ik de sport.

Toen er vorig jaar een loopgroepje werd opgericht door sportvereniging Willebrord in Zoutelande was dat voor mij de beste manier om het sporten weer op de rails te krijgen. Dichtbij huis was een voordeel, maar de soort sport – hardlopen – was een nadeel. Onder het motto: “je moet iets doen!” ben ik begonnen.

Op mijn oude volleybalschoenen in een trainingsbroek sloot ik aan achter de rij dames in strakke broeken, op geschikte schoenen en soms zelfs voorzien van een sporthorloge. Nooit heb ik gedacht dat ik me ooit voor deze sport zou aanmelden voor een wedstrijdje. En toch is dat gebeurd. Naast de wekelijkse training, ging ik al snel ook een extra rondje voor mezelf. In de hoop dat ik de dames in de strakke pakjes een keer bij zou kunnen houden.

In oktober 2011 deden de snelle dames uit mijn loopgroepje mee aan de Ladiesrun in Zoutelande. Honderden dames waren van de partij, jong en oud, dik en dun, snel en minder snel, maar stoer genoeg om voor zichzelf een goede prestatie neer te zetten. Op dat moment werd mijn trainingsdoel bepaald: ik wil in 2012 meedoen aan de Ladiesrun in Zoutelande als deelneemster aan de 10 km.

En daar ging ik……. 3x per week heb ik de tijd gevonden om een training af te werken. Aan de hand van schema’s, gevonden op internet, vorderde ik naar wens. De eerste 5 km. was al snel een feit. Zelfs in de ijskoude winter kon ik de moed verzamelen om te gaan hardlopen. Heerlijk is het als je terugkomt na een training, waar je eigenlijk toch niet zoveel zin in had. Het ging prima, de camping dicht, kinderen naar school en ik trok de hardloopschoenen regelmatig aan.

Team minicamping De VisserOp 1 januari 00.31 uur zat ik achter mijn computer om mezelf aan te melden voor deelname aan de Ladiesrun. Ik kon niet meer terug, het doel moest nu gerealiseerd worden. Tijdens het kampeerseizoen werd het iets moeilijker, maar toch heb ik het voor elkaar gekregen om 2 of 3x per week een rondje te kunnen doen. Ik verminderde zelfs iets in gewicht en was trots op mezelf. Samen met enkele sportieve gasten op de camping liep ik de Stratenloop en de Noormannenloop in Westkapelle. De organisatie van Marathon Zeeland startte speciale LadiesRun-trainingen en ik was van de partij. Totdat het mis ging……. pijn in de voet. Ik hoopte nog op een stijve spier of klacht na een verkeerde stap, maar de aanwezige fysiotherapeuten op de camping concludeerde “hielspoor”. De meest gevreesde blessure voor een hardloper. Even heb ik de trainingen nog voortgezet op een vlakke ondergrond in plaats van over de duinen en het strand, maar al snel leek dat ook niet meer verstandig.

Acht weken voor de start viel ik geblesseerd uit. Ik heb lang gehoopt dat dat nog ruim genoeg was om te herstellen en fit aan de start te verschijnen, maar dat blijkt niet zo te zijn. Ik heb vanalles geprobeerd: tape, Fitflops, massage, pillen, poeders, 3 x 30 druppels ribes nigrum per dag, ShockWave-therapie, siliconen hielstukjes, maar tot op heden zonder resultaat. Met nog 2 weken voor de start heb ik de hoop opgegeven. Ik hoop natuurlijk nog steeds dat het over 2 weken over is, want dan kan ik weer lekker gaan lopen. Maar de deelname aan de Ladiesrun zit er in 2012 niet meer in.

Morgen wordt ze opgehaald, mijn startbewijs. Ik ben benieuwd welke eindtijd achter mijn naam komt te staan. Ik heb nooit een vermoeden gehad dat ik ooit met zo teleurgesteld zou zijn over het feit dat ik niet kan hardlopen. Vroeger moest ik en wilde eigenlijk niet. Nu mag ik, zou het graag doen, maar kan ik (tijdelijk) niet meer. Het doet pijn.

Ik wens mijn vervangster en alle andere 1099 Ladies een hele fijne, gezellige, sportieve wedstrijd toe. Het zal niet gemakkelijk worden, maar des te bevredigender als je het hebt gehaald! Allemaal heel veel succes. Ik kom kijken!

P.S.: inmiddels is ook mijn startbewijs voor de wandelmarathon te koop. Leuk in combinatie met een verblijf op minicamping de Visser. Wie dat laatste doet, krijgt het gratis!

6 reacties

Opgeslagen onder actief, natuur, vakantie

Op krabbenvangst met Kampeerboerin

Een strandsafari is ondertussen een vast onderdeel geworden van een van de activiteiten in het zomerseizoen. Een eenvoudig concept met prachtig resultaat. Zeker als je op vakantie bent in Zeeland moet je een keer mee geweest zijn op een van de strandsafari’s van minicamping De Visser.

Wel 25 kinderen en minstens een van hun ouders gaf gehoor aan de oproep om deel te nemen aan de strandsafari op een van de dichtstbijzijnde stranden van. De safari wordt vaak in de ochtenduren gelopen, maar dit keer was het om 19.00 uur laag water, dus trok de stoet met fietsers na het avondmaal richting de kust. Die korte reis is al een feest op zich, zoveel kinderen, zoveel fietsjes, fluoriserende hesjes en dat allemaal op een tijd dat je normaal als kind al bijna op bed ligt.

De strandjuffen Annie en Rien staan er klaar voor en brengen direct het tempo erin. We moeten namelijk helemaal lopen naar ” ’t Groot Oot”, wat vier stranden verderop ligt. De kleine beentjes kunnen de snelheid gemakkelijk bijbenen, maar stoppen af en toe toch om iets op te rapen. De opdracht is namelijk: “alles wat waardevol is, neem je mee”. En in de ogen van de kleine kampeerders is een opengesprongen mosselschelp zeker de moeite waard. Ook voor een takje blaaswier wordt gestopt en bij het zien van een aangespoelde kwal klinkt er een gil……. tja, echt safari.

Op het laatste strand voor het grote paalhoofd bij Westkapelle kunnen de jongens zich niet meer inhouden en rollen de broekspijpen op om met schepnet de garnalen te verzamelen. Maar we moeten nog een klein stukje verder waar onder de palenrij vele basaltblokken vergeven zijn van wier en algen. Een prima schuilplaats voor grote en kleine krabben. De stoere mannen uit de groep komen direct met een grote krab aan, die gaat in de emmer. Maar of het een jongen of een meisje is, kunnen ze niet vertellen. Dat wordt haarfijn uitgelegd en is al eerder hier gemeld in een van de vorige verslagen.

Uiteindelijk is er een rij emmers ontstaan met allemaal verschillende inhoud. Ze hebben een grote emmer krabben, de volgende is voor de garnalen, ook zijn er zeesterren gevangen en heeft het wier een eigen plek gekregen. Als we verzamelen op de basaltblokken van de dijk, gaan de emmers allemaal mee, want daar zitten de strandschatten in. De strandjuffen vertellen graag over de gevonden dieren. Mevrouw Rien toont haar schelpenverzameling en de kleine safariganger luisteren geinteresseerd.

Aan het einde van de strandsafari gaan natuurlijk alle levende wezens weer terug naar de plaats waar ze zich thuis voelen: in de zee. De krabben komen daar niet zomaar, die moeten nog een heuse wedstrijd volbrengen. Er wordt een start- en finishlijn in het zand getrokken en de krabben verlaten de emmer bij de start om vervolgens een wedstrijd te doen wie het eerst in de zee is. Onder luid geschreeuw “rennen, rennen, rennen” hebben ook de krabben hun huis gevonden. Het is tijd om te gaan.

Terwijl enkele mama’s genieten van de ondergaande zon en de daarbij horende gekleurde lucht loopt de stoet terug naar de fietsen, waar een verrassing volgt. Iedereen ontvangt van strandjuf Rien een echt fossiel. Een schelp ‘van meer dan 10.000 jaar oud’…….. ze legt uit dat dit te controleren is door de schelp tegen het licht te houden. Als het licht er niet doorheen komt is de schelp een echte fossiel geworden. De kinderen nemen die laatste tip nog goed in zich op en keren huiswaarts met het fossiel. Eenmaal op de camping heeft kampeerboerin Joyce een uitsmijter voor de deelnemers en wel een ‘Kampeerboerin’s Krabbenvanger”, waarmee de kinderen in een van de volgende vakantiedagen nogmaals terug kunnen gaan naar een paalhoofd om te proberen de losgelaten krabben weer aan de haak te slaan.

1 reactie

Opgeslagen onder actief, activiteiten, educatie, kamperen bij de boerin, kleine gasten, leermoment, natuur, strand, zoutelande

Is het een man of een vrouw??

Het is weer zover….. we gaan op strandsafari. Een activiteit waar zowel jong als oud van leren!

Verhalen over de strandsafari komen regelmatig terug. Dat is een goed teken. Het zegt in ieder geval iets over het succes van de strandwandelingen onder leiding van onze enthousiaste gidsen.  In deze eerste week van de zomervakantie is het weer zover. In de vroege uurtjes worden ouders en kinderen verzocht te verzamelen om per fiets naar het strand te trekken. De safari is namelijk het leukste als het laag water is, want dan is er vanalles te zien en te vinden.

Dit keer lopen we mee met gids Jan. Hij brengt ons via de duinen naar het strand. Onderweg vertelt hij over de lange wortels van het helmgras met de zware taak om het duin bij elkaar te houden. Hij laat ons kleine bloeiende bloemtjes in het zand zien, dingen waar je zonder een gids heel gemakkelijk aan voorbij gaat. We betreden het uiterst rustige strand. Het is heerlijk weer, maar nog te vroeg voor de gemiddelde toerist.

Aan de waterkant blijkt de zee vol te zijn van diverse soorten kwallen. De safari-deelnemers weten nu het verschil tussen een oorkwal en een kompaskwal. Ook werd er door een enkeling een “poepkwal” gesignaleerd.

Tussen de paalhoofden werd een krab gevonden. Dat is voor velen een spannend moment. Maar vandaag is de vraag: Is deze krab een jongetje of een meisje? Er verschijnen vraagtekens op de voorhoofden van de kindjes…. en weet u op welke manier je de vrouwelijk krabben van hun mannelijke soortgenoot kunt onderscheiden?

Op de foto is een vrouwelijk krab te zien. De donkere driehoek op haar buik aan d ekant van de achterpoten is breed. Bij een mannelijke krab is deze driehoek veel smaller (vorm Eiffeltoren). Aha……. weer wat geleerd! Dat was ook de gedachten van de safari-deelnemer. Zo zie je maar, op het strand valt altijd iets te zien en ook nog veel te leren! Dat maakt onze strandsafari interessant voor jong en oud!

Meer over strandsafari’s lees je in Samen op Safari en oorkwallen en zeepokken

1 reactie

Opgeslagen onder actief, activiteiten, bezienswaardigheden, educatie, kamperen bij de boerin, kleine gasten, leermoment, minicamping, natuur, strand, zoutelande

Multifunctioneel bos

In het seizoen organiseren we regelmatig activiteiten op en om de camping. Een expeditie Bos Boudewijnskerke is er daar een van. In de wintertijd ziet dat bos er echter heel anders uit. 

Het nieuw aangelegde Bos in Boudewijnskerke is al anders dan een bos zoals onze kleine gasten dat in gedachten hebben, maar doet prima dienst als uitgangspunt voor onze natuurochtenden. Tijdens de ‘expeditie’ trekken de kleine gasten van minicamping De Visser gewapend met schepnetje, emmertje en loeppotje het Bos Boudewijnskerke in om een kijkje te nemen in de natuur. Op ‘de ijsbaan’ vindt het eerste rustmoment plaats. Daar nemen de kinderen plaats op een dekentje om de uitleg van de gids aan te horen. Naast de informatie over vogels, plantjes, schuine bomen en dieren uit de buurt, vertelt de gids ook dat het grote grasveld waar de kinderen zich bevinden in de winter dienst doet als ijsbaan voor schaatsliefhebbers uit Westkapelle en Zoutelande.

Dat is vreemd! Het bos, met alle jonge boompjes die in de zoute westelijke zeewind weinig kans krijgen om groot en dik te worden, is al geen bos. En in de ogen van de kinderen is dit heerlijke grote grasveld toch zeker geen ijsbaan. Maar de gids heeft gelijk. Als het in de wintermaanden een keer echt koud wordt, dan ondergaat het grote grasveld een metamorfose. Het gras word overspoeld door een klein laagje water. Op de heuveltjes rondom het grasveld worden een aantal lichtmasten aangesloten. Er is zelfs een plaats voor koek en zopie. En voila …. het grote grasveld is veranderd in een echte schaatsbaan: ijsbaan bij Zoutelande

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder actief, activiteiten, kamperen bij de boerin, natuur

De zwaarste en de mooiste

In het eerste weekend van oktober vindt sinds 2002 het marathonweekend plaats in Zoutelande. Zo ook in 2011 en kampeerboerin Joyce is van de partij.

De zwaarste en de mooiste marathon van Nederland ofwel Marathon Zeeland is in 9 jaar uitgegroeid tot een internationaal evenement. Wat begon als hardloopwedstrijd voor veelal atleten uit de omgeving is uitgegroeid tot een weekend-vullende happening met deelnemers uit zowel binnen- als buitenland.

Naast de hardloopwedstrijd is het evenement aangevuld met een ‘Ladiesrun’ op vrijdagavond, een wedstrijd over 5 of 10 kilometer, georganiseerd door dames voor dames. Op zaterdag staat een mountainbike-tour op het programma over het marathonparcours in tegengestelde richting. Als de fietsers in Burgh aangekomen zijn, worden de atleten weggeschoten om te rennen naar Zoutelande. En terwijl de goed getrainde dames en heren hardlopers zwoegen over duinen en het Zeeuwse strand, leggen atleetjes-in-de-dop een eigen parcours af over de boulevard van Zoutelande ofwel een heuse minimarathon. En of dat nog niet genoeg is voor het kleine dorpje Zoutelande: op zondag om 06.00 uur stappen fanatieke wandelaars de bus in om naar Burgh-Haamstede gebracht te worden en vanaf daar ook hetzelfde parcours af te leggen als de atleten, maar deze dag in wandeltempo. En in die laatste groep bevind ik me!

Het hardlopen laat ik graag aan mijn campinggasten over, die dat overigens met goed gevolg hebben gedaan. Ik houd het bij wandelen. Elk jaar weer slaat de twijfel toe als, na te weinig trainingsuren, de datum van de wandelmarathon dichterbij komt. Gelukkig bezorgen mijn camping en mijn gasten me in de voorafgaande periode voldoende beweging om fit aan de marathon te kunnen beginnen. Na een zomer op slippers en blote voeten gelopen te hebben, kunnen de voeten de oorzaak zijn van problemen onderweg. Ofwel blaren … mijn grootste angst.

Om 06.00 uur brengt de bus ook mij naar Burgh, waar de koffie klaar staat. Vanaf 08.00 uur worden de wandelaars in groepen los gelaten om de bossen van Westerschouwen in te duiken en via het strand uit te komen op de Stormvloedkering. Na de vele pijlers is er al zicht op het strand waar de deelnemers 5 kilometer moeten afleggen. Maar dit jaar lopen we er niet alleen. Door het stralende weer worden we vergezeld door vele toeristen met of zonder badkleding. Ter hoogte van Oostkapelle is er bouillon en trekt het parcours heel even door de bossen, die voor de gewenste verkoeling zorgen. Met Domburg in het zicht lopen we in de richting van de muziek en ontvangen een drankje. En daarna is het “op weg naar huis”. Op de voor mij zeer bekende route lijkt Zoutelande dichtbij, maar is toch nog heel ver weg. Gelukkig is de route vol van toeschouwers en kom ik steeds meer bekenden tegen. Leuk! Na de dijk van Westkapelle en de duinen volgen de laatste paalhoofden van het strand van Zoutelande en dan de boulevard op. Ik ben er… deze kilometer is te verwaarlozen. Door een haag van toeschouwers volgen de laatste meters en eenmaal de Langstraat in gedraaid, wordt de welverdiende medaille me om de hals gehangen. Zoon Gijs verwelkomt zijn moeder als eerste en helpt bij de laatste stappen. Nog 1 klein duintje op, de finish, en wandelmarathon 2011 is gelopen.

De organisatie heeft gezorgd voor een warme boerenhap met worst. Ik houd het bij de worst en zoek een plekje in de schaduw van de feesttent om bij te komen. Na 42 kilometer is het heerlijk om neer te ploffen in het gras.

Het was leuk. Warm maar zeer gezellig.

Met dank aan: Jan en Bram (medelopers), Johanna,  (bevoorrading), toeschouwers en supporters op het parcours. Claudia, Ina en Jack (die tijdens hun verblijf op onze camping een ochtend meeliepen in mijn voorbereidende kilometers) en natuurlijk de organisatie van dit geweldige evenement.

1 reactie

Opgeslagen onder actief, minicamping, natuur, promotie, strand, Uncategorized, wandelen, zoutelande

De allereerste gasten

Voor ons bestaat minicamping De Visser in 2011 al 35 jaar. Dat wil zeggen; vanaf dat moment werd minicamping De Visser officieel aangemerkt als kleinschalige camping en mocht gasten ontvangen. Maar in werkelijkheid is het anders…..

In werkelijkheid kwam er al jaren daarvoor een gezin uit Emmen die op zoek was naar een eenvoudige plek om hun tent op te zetten. Ze klopten bij mijn schoonouders aan en deden een beroep op hun gastvrijheid.

Destijds had boer De Visser een vooruitziende blik en besloot het gezin een plek te geven op de bleek. Tussen de waslijnen was er plaats voor de tent van de toeristen. Sanitaire voorzieningen kende men nog niet. Het boerengezin badderde zelf nog in een zinken teil. Van een douche was geen sprake. De gasten uit Emmen deelden het ritueel en wasten zich zonder schaamte tussen de emmers en teilen. De ‘badgasten’ van toen maakte gebruik van het toilet van de boer.

In de tijd dat de reis van Emmen naar Zoutelande nog een wereldreis was, vermaakte de kinderen van het gezin zich prima op de boerderij en haar omgeving. De kindjes hadden geen speeltoestellen, trampolines en georganiseerde activiteiten nodig. Het uitzicht over de gewassen en het kijkje op het platteland en een bezoek aan het strand was voor hen al genoeg. De eieren haalde men zelf uit het kippenhok en plukte hun vitamine C van de naastgelegen kruisbessenstruik.

In die tijd was er op een andere manier, maar toch zeker ook, en misschien nog wel intensiever, sprake van boerderijbeleving. op en top boerderijbeleving

3 reacties

Opgeslagen onder kamperen bij de boer, landbouw, natuur